znak przejęty na początku XX w. przez użycie zaimkowe - na potrzebę doprecyzowania pisma (rozdzielenie zaimka osobowego 3.os.lp na linii męski-żeński), wcześniej funkcjonował jako jeden z alternatywnych zapisów姐
她 jest używany jako zaimek ona dopiero od początku XX w.; wcześniej język chiński nie odróżniał ani w mowie, ani w piśmie płci trzeciej osoby liczby pojedynczej, a jedynie jej człowieczeństwo i ożywienie (他 dla ludzi, 它 dla zwierząt i przedmiotów, oraz 祂 dla bóstw); w druku zdarzało się co prawda użycie 他女 gdy wyjątkowo istotne było podkreślenie, że osoba, o której mowa, to kobieta, ale generalnie piśmiennictwo używało czystego 他, pozwalając czytelnikowi wywnioskować z kontekstu płeć osoby; zmiana nastąpiła wraz ze standaryzowaniem współczesnego mandaryńskiego - wtedy to ona przejęło pierwotne użycie znaku, który do tej pory był alternatywnym zapisem姐 (= pani / starszasiostra); co istotne w mowie nie ma różnicy między współczesnym użyciem 她 i 他 (oraz 它), a i w piśmie nadal spotyka się 他 używane w odniesieniu do kobiet (zwłaszcza gdy osoba pisząca reprezentuje mniejszość etniczną lub językową inną niż „standard” Han)
