Przejdź do zawartości

wszystko

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego

wszystko (język polski)

[edytuj]
wymowa:
ⓘ, IPA: [ˈfʃɨstkɔ], AS: [fšystko], zjawiska fonetyczne: utr. dźw.
ⓘ
znaczenia:

zaimek rzeczowny nieokreślony

(1.1) ogół rzeczy i spraw[1]
(1.2) całe
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.1) To wszystko trzeba poprawić.
(1.1) Kupiłem wszystko, a wciąż nie mam nic[2].
(1.2) Kot wypił wszystko mleko z miski.
składnia:
kolokacje:
(1.1) nade wszystko • wszystko jedno • mimo wszystko
synonimy:
(1.1) całość, ogół, komplet, całokształt; gw. wsyćko, syćko, gw. (Śląsk Cieszyński) wszycko
(1.2) zob. wszystek
antonimy:
(1.2) część, fragment, cząstka, kawałek, wycinek
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. wszystkoizm m
zaim. wszyscy
związki frazeologiczne:
dać z siebie wszystko • kto chce wszystkiego, nie ma nic • postawić wszystko na jedną kartę • przeliczać wszystko na pieniądze • spodziewać się wszystkiego • polski most, niemiecki post, włoskie nabożeństwo, to wszystko błazeństwo • pierwszy wszystko • wszystko gra i buczy
etymologia:
forma rodzaju nijakiego lp zaimka „wszystek”
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. ↑ publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło „wszystko” w: Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  2. ↑ Sound'n'Grace, 100