urna

urna (język polski)

urna (1.1)

mężczyzna wrzucający swój głos do urny (1.2)

wymowa:

IPA: [ˈurna], AS: [urna]

^ⓘ

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) pojemnik (zazwyczaj w kształcie wazy) do przechowywania prochów zmarłych po ich kremacji; zob. też urna (pojemnik) w Wikipedii

(1.2) polit. pojemnik, do którego wyborcy wrzucają swoje głosy

odmiana:

(1.1-2)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	urna	urny
dopełniacz	urny	urn
celownik	urnie	urnom
biernik	urnę	urny
narzędnik	urną	urnami
miejscownik	urnie	urnach
wołacz	urno	urny

przykłady:

(1.1) Wiesz, że ta Agata pięć dni po pogrzebie sprzedała urnę z prochami swojego męża?

(1.2) Po zaznaczeniu nazwiska kandydata, kartę do głosowania należy wrzucić do urny.

składnia:

kolokacje:

(1.2) urna wyborcza

synonimy:

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

(1.1) popielnica, żalnik

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

przym. urnowy

związki frazeologiczne:

cud nad urną • iść / pójść do urn

etymologia:

łac. urna

uwagi:

zob. też urna w Wikipedii

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) urn, funeral urn, funerary urn; (1.2) ballot box
• baskijski: (1.1) urna, errauts-kutxa (1.2) hautetsontzi
• chorwacki: (1.1) urna ż
• czeski: (1.1) urna
• esperanto: (1.1) urno; (1.2) balotujo
• fiński: (1.1) uurna
• francuski: (1.1) urne ż funéraire
• hiszpański: (1.1) urna ż; (1.2) urna ż
• japoński: (1.1) 骨壺
• jidysz: (1.1) אורנע ż (urne); (1.2) קלפֿי ż (kalfe), אורנע ż (urne)
• niderlandzki: (1.1) urn m
• niemiecki: (1.1) Urne ż, Totenurne ż, Bestattungsurne ż; (1.2) Wahlurne ż
• nowogrecki: (1.1) κάλπη