gest

gest (język polski)

gest (1.1)

wymowa:

IPA: [ɡɛst], AS: [gest] ^ⓘ

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) ruch ciała, zazwyczaj dłoni, podkreślający treść wypowiedzi

(1.2) książk. czyn wspaniałomyślny, dokonany w sposób podniosły lub dla zwrócenia uwagi, dla efektu

odmiana:

(1.1-2)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	gest	gesty
dopełniacz	gestu	gestów
celownik	gestowi	gestom
biernik	gest	gesty
narzędnik	gestem	gestami
miejscownik	geście	gestach
wołacz	geście	gesty

przykłady:

(1.1) Kloss wypił tego wieczoru dużo, pozbawiało go to zwykłej pewności siebie, musiał być czujny, musiał kontrolować każdy swój gest.

(1.2) Hrabiego stać było na wielki gest: wybudował szpital dla biedoty, czym zyskał sympatię córki księcia.

składnia:

kolokacje:

(1.1) uczynić / wykonać / zrobić gest • gest dłoni / ręki / głowy • gesty i mimika

(1.2) szeroki / teatralny / szlachetny / wspaniałomyślny gest

synonimy:

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. gestykulacja ż

zdrobn. geścik mrz

czas. gestykulować ndk.

związki frazeologiczne:

mieć gest

etymologia:

łac. gestus

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) gesture
• baskijski: (1.1) keinu
• białoruski: (1.1) жэст m; (1.2) жэст m
• bułgarski: (1.1) жест m; (1.2) жест m
• chiński standardowy: (1.2) 表示 (biǎoshì)
• duński: (1.1) gestus w, gebærde w, fagter lm; (1.2) gestus w
• esperanto: (1.1) gesto
• fiński: (1.1) ele
• hiszpański: (1.1) gesto m
• islandzki: (1.1) látbragð n, látæði n, hreyfing ż
• jidysz: (1.1) זשעסט m (żest), תּנועה ż (tnue)
• kataloński: (1.1) gest m
• łaciński: (1.1) gestus m, motus m
• niderlandzki: (1.1) gebaar n, handgebaar n
• niemiecki: (1.1) Geste ż, Gebärde ż
• norweski (bokmål): (1.1) gestus m
• norweski (nynorsk): (1.1) gestus m
• rosyjski: (1.1) жест m; (1.2) жест m
• szwedzki: (1.1) gest w, åtbörd w, tecken n
• ukraiński: (1.1) жест m
• wenedyk: (1.1) żast m
• włoski: (1.1) gesto m

źródła: