Przejdź do zawartości

Please Please Me

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Please Please Me
Okładka
Wykonawca albumu studyjnego
The Beatles
Wydany

22 marca 1963

Nagrywany

11 września, 26 listopada 1962, 11, 20 lutego 1963
EMI Studios (Londyn)

Gatunek

pop-rock, rock and roll, rhythm and blues

Długość

32:45

Wydawnictwo

Parlophone[1]

Producent

George Martin[1]

Oceny
Album po albumie
— Please Please Me
(1963)		 With The Beatles
(1963)

Please Please Me – debiutancki album studyjny brytyjskiego zespołu rockowego The Beatles, wydany 22 marca 1963 w Wielkiej Brytanii. Płyta trafiła na rynek w pośpiechu, aby pomnożyć sukces singli „Please Please Me”[14] i „Love Me Do”. Na płycie znalazło się czternaście utworów, w tym osiem napisanych przez duet Lennon/McCartney.

Nagrywanie

[edytuj | edytuj kod]

Ponieważ płyta musiała zawierać czternaście utworów (normą dla dwunastocalowych winylowych popowych albumów w 1963 było siedem utworów na każdej stronie) dziesięć ścieżek musiało zostać dogranych do czterech utworów z pierwszych dwóch singli nagranych i wydanych wcześniej. W tym celu w poniedziałek 11 lutego 1963 roku o 10 rano w studiu przy Abbey Road Beatlesi i George Martin zaczęli coś, co w istocie było występem na żywo. Nagranie zakończyli po 9 godzinach i 45 minutach[15]. W ciągu trzech sesji (każdej trwającej w przybliżeniu trzy godziny) stworzyli album oddający prawdziwego ducha zespołu grającego niegdyś w Cavern Club, chociaż później powstało kilka dubli i zmian[16.1]. George Martin początkowo rozważał nagranie Please Please Me na żywo w Cavern, przed publicznością[17][18] i odwiedził liverpoolski klub, żeby doświadczyć fenomenu Beatlemanii na własnej skórze[19][20]. Ale ponieważ czas gonił, postanowił przenieść nagranie albumu do studia Abbey Road i nagrać go właściwie na żywo. Martin powiedział: „To było bezpośrednie odegranie ich scenicznego repertuaru – mniej więcej transmisja radiowa.”[21]

Dzień skończył się nagraniem covera „Twist and Shout”, który zostawiono na sam koniec, ponieważ John Lennon złapał przeziębienie i Martin obawiał się, że nadwyrężający gardło wokal zniszczy jego głos. Ten występ, okrzyknięty mianem klasycznego, skłonił Martina do powiedzenia: „Nie wiem jak oni to robili. Nagrywaliśmy cały dzień, ale im dłużej to trwało, tym lepiej im szło.”[16.1]

Piosenka „Hold Me Tight” została nagrana podczas sesji, ale ponieważ była „nadwyżką” nie znalazła się na płycie[16.1]. „Hold Me Tight” została nagrana ponownie 12 września 1963, na albumie With The Beatles[16.2].

Cały dzień sesji nagraniowej kosztował około 400 funtów[22]. George Martin powiedział: „To nie było dużo pieniędzy dla Parlophone. Sam pracowałem z rocznym budżetem 55 000 funtów[23].” Ta kwota jednakże musiała pokryć koszty wszystkich artystów na liście Martina.

W ramach kontraktu z Musicans’ Union każdy z Beatlesów otrzymał siedem funtów i dziesięć szylingów za każde trzy godziny sesji, które punktualnie zrobili[24]. Martin rozważał nazwanie albumu Off The Beatle Track, zanim został wydany przez Parlophone jako Please Please Me[16.3].

Please Please Me została nagrana na dwuścieżkowym magnetofonie szpulowym, większość instrumentów na jednej ścieżce, wokal na drugiej, pozwalając na uzyskanie lepszej równowagi pomiędzy obiema na ostatecznej, półcalowej taśmie mono[16.4]. Miks stereo został zrobiony później, z jedną ścieżką na lewym kanale, drugą na prawym i warstwą odbijającą dźwięk dla lepszego wymieszania dwóch ścieżek. To była zwyczajowa praktyka nagrywania na konsolach stereo, ale tworzyła dramatyczny efekt słuchana w słuchawkach.

Okładka

[edytuj | edytuj kod]

George Martin, miłośnik londyńskiego zoo, sądził, że ustawienie Beatlesów na tle działu owadów może być dobrą reklamą dla ogrodu zoologicznego. Jednak londyńskie Stowarzyszenie Zoologiczne odrzuciło ofertę Martina i w zamian Angus McBean wysunął propozycję zrobienia fotografii w typowym kolorze, przedstawiającej grupę patrzącą w dół z balkonu w głównej siedzibie EMI w Londynie[16.3]. Martin miał później napisać: „Zatrudniliśmy legendarnego fotografa Angusa McBeana i bingo, przyszedł i zrobił to tam i w ten sposób. To stało się niesamowicie szybko, jak muzyka. Później jednakże własna kreatywność Beatlesów wysunęła się naprzód.”[25] W 1969 Beatlesi poprosili McBeana, żeby powtórzył to ujęcie dla (niezrealizowanego) projektu Get Back, co w 1973 roku zostało wykorzystane dla dwóch retrospektywnych albumów: The Beatles 1962–1966 i The Beatles 1967–1970.

Pierwsze wydanie płyty było jedynym albumem Beatlesów, który miał złoto-czarną etykietę Parlophone (złote napisy na czarnym tle). Wersja mono bardzo poszukiwana przez kolekcjonerów, wersja stereo nawet jeszcze bardziej. Następna etykieta Please Please Me była żółto-czarną etykietą Parlophone (czarną z żółtymi napisami). Późniejsze etykiety były zwykle czarne ze srebrnymi napisami i na każdej znajdowało się jedno lub dwa loga EMI.

Wydanie

[edytuj | edytuj kod]

Please Please me została wydana jako płyta długogrająca (LP) przez Parlophone 22 marca 1963 roku i pozostała w sprzedaży aż do dziś[potrzebny przypis].

Formaty wydania:

  • Płyta winylowa 12” (stereo i mono)
  • Magnetofon szpulowy (3-3/4-ips) (mono) (karton) [usunięte w późnych latach 60.]
  • Magnetofon szpulowy (3-3/4-ips) (mono + stereo) (plastikowe opakowanie) [usunięte w połowie lat 70.]
  • Taśma Stereo 8 (stereo) [usunięte pod koniec lat 70.]
  • Kaseta magnetofonowa (stereo) [usunięte pod koniec lat 90.]
  • Płyta kompaktowa (1987) (mono) [usunięte w 2009]
  • Płyta kompaktowa (2009) (stereo oraz w limitowanej edycji – mono)

W USA większość utworów z Please Please Me wypuszczono na płycie wydawnictwa Vee-Jay Records, Introducing The Beatles w 1964, a następnie na The Early Beatles wydawnictwa Capitol Records w 1965. Co zaskakujące, sama Please Please Me nie została wydana w Stanach Zjednoczonych, dopóki katalog albumów Beatlesów nie został uporządkowany w późnych latach 80.

W Nowej Zelandii album pojawił się najpierw tylko w mono z czarną etykietą Parlophone. W 1964 roku etykietę zmieniono na niebieską, ale nadal była to wersja mono. Ze względu na stałe zainteresowanie płytą, wydano ją w końcu na stereo najpierw przez World Record Club, a następnie już z niebieską etykietą Parlophone.

Please Please Me została oficjalnie wydana na CD 26 lutego 1987 roku, razem z trzema innymi albumami Beatlesów (With the Beatles, A Hard Day’s Night i Beatles for Sale), wszystkie jedynie w wersji mono.

9 września 2009 album został zremasterowany i ponownie wydany na CD w stereo wraz z resztą oryginalnych studyjnych albumów The Beatles. To wydanie zastąpiło wydanie z 1987 roku. Wersja zremasterowana mono była dostępna w limitowanej edycji zestawu The Beatles in Mono.

Odbiór

[edytuj | edytuj kod]

Jak na debiutancki album, Please Please Me spisał się bardzo dobrze – uzyskał uznanie wśród większości krytyków i magazynów muzycznych, a także odniósł sukces komercyjny.

Album Please Please Me dostał się na szczyt brytyjskiej listy przebojów w maju 1963 i został tam przez trzydzieści tygodni, zastąpiony drugim albumem Beatlesów – With The Beatles. To było spore zaskoczenie, ponieważ w tamtych czasach listy najchętniej kupowanych płyt były często zdominowane przez ściężki dźwiękowe z filmów.

Rolling Stone okrzyknął Beatlesów „samowystarczalnym rockowym zespołem, piszącym własne przeboje i grającym na swoich własnych instrumentach”[26]. W 2003 roku magazyn umieścił album na trzydziestym dziewiątym miejscu w rankingu 500 najlepszych albumów wszech czasów[27]. Była sklasyfikowana jako pierwsza spośród wczesnych płyt Beatlesów i szósta spośród wszystkich albumów Beatlesów. Wyprzedziły ją: Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band, Revolver, Rubber Soul, The Beatles (White Album) i Abbey Road. Rolling Stone umieścił również dwie piosenki z albumu na liście Pięciuset Najlepszych Piosenek Wszech Czasów: #139 „I Saw Her Standing There” i #184 „Please Please Me”.

Cytując AllMusic: „dziesiątki lat po wypuszczeniu płyta ciągle brzmi świeżo”, covery są „imponujące”, a oryginalne nagrania „zadziwiające”[3].

Lista utworów

[edytuj | edytuj kod]

Wszystkie utwory napisane przez Paula McCartneya i Johna Lennona, z wyjątkiem zaznaczonych. Znany podpis Lennon/McCartney pojawił się na drugim albumie With the Beatles.

Strona A
1. „I Saw Her Standing There” 2:55
2. „Misery” 1:50
3. „Anna (Go to Him)” (Arthur Alexander) 2:57
4. „Chains” (Gerry Goffin, Carole King) 2:26
5. „Boys” (Luther Dixon, Wes Farrell) 2:27
6. „Ask Me Why” 2:27
7. „Please Please Me” 2:03
    		 17:05
    Strona B
    1. „Love Me Do” 2:22
    2. „P.S. I Love You” 2:05
    3. „Baby It’s You” (Mack David, Barney Williams, Burt Bacharach) 2:38
    4. „Do You Want to Know a Secret” 1:59
    5. „A Taste of Honey” (Bobby Scott, Ric Marlow) 2:05
    6. „There’s a Place” 1:52
    7. „Twist and Shout” (Phil Medley, Bert Russell) 2:33
      		 15:34

      Twórcy

      [edytuj | edytuj kod]
      The Beatles
      • John Lennon – gitara rytmiczna, gitara akustyczna, harmonijka, wokal, klaskanie
      • Paul McCartney – gitara basowa, wokal, klaskanie
      • George Harrison – gitara prowadząca, gitara akustyczna, wokal, klaskanie
      • Ringo Starr – perkusja, tamburyn, marakasy, wokal, klaskanie
      Dodatkowi muzycy i producenci

      Uwagi

      [edytuj | edytuj kod]
      1. 1 2 Dot. wznowienia z 1987 (Capitol).

      Przypisy

      [edytuj | edytuj kod]
      1. 1 2 The Beatles – Please Please Me. Discogs. [dostęp 2023-11-11]. (ang.).
      2. ↑ The Beatles – Please Please Me. Album of the Year. [dostęp 2023-11-11]. (ang.).
      3. 1 2 Stephen Thomas Erlewine: Please Please Me – The Beatles. AllMusic. [dostęp 2023-11-11]. (ang.).
      4. ↑ Chuck Klosterman: Chuck Klosterman Repeats The Beatles. The A.V. Club. [dostęp 2023-11-09]. (ang.).
      5. ↑ Paul Du Noyer: The Beatles: Please Please Me. Blender. [dostęp 2023-11-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2006-05-04)]. (ang.).
      6. ↑ Alex Young: Album Review: The Beatles – Please Please Me (Remastered). Consequence of Sound. [dostęp 2023-11-11]. (ang.).
      7. ↑ Mark Kemp: The Beatles: The Long and Winding Repertoire. Paste. [dostęp 2023-11-10]. (ang.).
      8. ↑ Tom Ewing: Please Please Me: The Beatles. Pitchfork. [dostęp 2023-11-11]. (ang.).
      9. ↑ (red.) Anthony DeCurtis, (red.) James Henke, (red.) Holly George-Warren: The Rolling Stone Album Guide. Wyd. 4. New York: Random House, 1992, s. 43. ISBN 0-679-73729-4. (ang.).
      10. ↑ (red.) Nathan Brackett, (red.) Christian Hoard: The New Rolling Stone Album Guide. Wyd. 4. New York: Simon & Schuster, 2004, s. 51. ISBN 0-7432-0169-8. LCCN 2004058905. (ang.).
      11. ↑ Steve Pond: The Beatles: Please Please Me. Rolling Stone. [dostęp 2023-11-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-02-24)]. (ang.).
      12. ↑ Med57: The Beatles – Please Please Me. Sputnikmusic. [dostęp 2023-11-11]. (ang.).
      13. ↑ Neil McCormick: The Beatles – Please Please Me, review. The Telegraph. [dostęp 2023-11-11]. (ang.).
      14. ↑ Ian MacDonald: Revolution in the Head: the Beatles’ Records and the Sixties. New York: Henry Holt and Company, 1994, s. 46. ISBN 0-8050-2780-7. (#1 on 4 charts: Melody Maker, New Musical Express, Disc, and BBC's Pick of the Pops)
      15. ↑ Mark Lewisohn The Complete Beatles Recording Sessions, s. 24
      16. Mark Lewisohn: The Beatles Recording Sessions. New York: Harmony Books, 1988. ISBN 0-517-57066-1.
        1. 1 2 3 S. 24, 26.
        2. ↑ S. 36.
        3. 1 2 S. 32.
        4. ↑ S. 28.
      17. ↑ Philip Norman: Shout!. London: Penguin Books, 1993, s. 169. ISBN 0-14-017410-9.
      18. ↑ Ian MacDonald: Revolution in the Head. London: Pimlico, 1998, s. 59. ISBN 0-7126-6697-4.
      19. ↑ Chris Salewicz: McCartney-The Biography. London: Queen Anne Press, 1986, s. 129. ISBN 0-356-124541-1.
      20. ↑ Q Collectors Limited Edition. London: Maddy Ballantyne, s. 36.
      21. ↑ George Martin with William Pearson: With a Little Help From My Friends: The Making of Sgt. Pepper. Boston: Little, Brown, 1994, s. 77. ISBN 0-316-54783-2.
      22. ↑ Bill Harry The Ultimate Beatles Encyclopedia, s. 528.
      23. ↑ „Q” Magazine The Beatles Collectors Limited Edition, s. 38
      24. ↑ Mark Lewisohn The Complete Beatles Recording Sessions, s. 21
      25. ↑ George Martin: Summer Of Love. The Making Of Sgt Pepper. 1994, s. 121.
      26. ↑ Rolling Stone’s The Beatles Biography. [dostęp 2007-02-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-02-20)].
      27. ↑ The 500 Greatest Albums of All Time. Rolling Stone. [dostęp 2007-11-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-12-07)].
      Źródło: „https://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Please_Please_Me&oldid=79689797”