Kwas tiocyjanowy
Wygląd
|
| |||||||||||||||
| |||||||||||||||
| Ogólne informacje | |||||||||||||||
| Charakterystyka fizyczna | |||||||||||||||
| bezbarwna, oleista ciecz | |||||||||||||||
| Wzór chemiczny |
HSCN | ||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| • zapis Hilla |
CHNS | ||||||||||||||
| Masa molowa |
59,09 g/mol | ||||||||||||||
| Identyfikacja | |||||||||||||||
| Numer CAS | |||||||||||||||
| PubChem | |||||||||||||||
| |||||||||||||||
| |||||||||||||||
| |||||||||||||||
| Podobne związki | |||||||||||||||
| Podobne związki | |||||||||||||||
| Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa) | |||||||||||||||
Kwas tiocyjanowy (kwas rodanowodorowy), HSCN – nieorganiczny związek chemiczny z grupy kwasów beztlenowych. W stanie czystym jest bezbarwną, oleistą i niestabilną cieczą. Znany bardziej w postaci soli – rodanków (tiocyjanianów). Dysocjuje na anion tiocyjanianowy (SCN−) i kation wodorowy. Kwas tiocyjanowy występuje w mieszaninie ze swoim tautomerem, kwasem izotiocyjanowym o wzorze HNCS (którego sole to izotiocyjaniany)[5]:
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Neil G. Connelly, Ture Damhus, Richard M. Hartshorn, Alan T. Hutton, Nomenclature of Inorganic Chemistry. IUPAC Recommendations 2005 (Red Book), International Union of Pure and Applied Chemistry, RSC Publishing, 2005, s. 140,, ISBN 978-0-85404-438-2 (ang.).
- 1 2 CRC Handbook of Chemistry and Physics, William M. Haynes (red.), wyd. 95, Boca Raton: CRC Press, 2014, s. 3-510, ISBN 978-1-4822-0867-2, OCLC 911557441 (ang.).
- ↑ CRC Handbook of Chemistry and Physics, William M. Haynes (red.), wyd. 95, Boca Raton: CRC Press, 2014, s. 5-93, ISBN 978-1-4822-0867-2, OCLC 911557441 (ang.).
- ↑ Kwas tiocyjanowy, [w:] Classification and Labelling Inventory, Europejska Agencja Chemikaliów [dostęp 2015-12-28] (ang.).[martwy link]
- ↑ M. Wierzejewska, Z. Mielke. Photolysis of Isothiocyanic Acid HNCS in Low-Temperature Matrices. Infrared Detection of HSCN and HSNC Isomers. „Chemical Physics Letters”. 349 (3–4), s. 227–234, 2001. DOI: 10.1016/S0009-2614(01)01180-0.
