Jo Grimond
Jo Grimond (1976) | |
| Pełne imię i nazwisko |
Joseph Grimond |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia |
29 lipca 1913 |
| Data i miejsce śmierci |
24 października 1993 |
| Lider Partii Liberalnej | |
| Okres |
od 5 listopada 1956 |
| Poprzednik | |
| Następca | |
| Lider Partii Liberalnej | |
| Okres |
od 10 maja 1976 |
| Poprzednik | |
| Następca | |
| Par dożywotni | |
| Okres |
od 12 października 1983 |
| Przynależność polityczna |
Partia Liberalna (do 1998) |
| Poseł do Izby Gmin z okręgu Orkney and Shetland | |
| Okres |
od 23 lutego 1950 |
| Przynależność polityczna | |
| Poprzednik | |
| Następca | |
Joseph Grimond, baron Grimond (ur. 29 lipca 1913 w St Andrews, zm. 24 października 1993 w Kirkwall[1]) – brytyjski prawnik i polityk pochodzący ze Szkocji, lider Partii Liberalnej w latach 1956–1967 i 1976, poseł do Izby Gmin od 1950 do 1983, par dożywotni (1983–1993).
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Młodość, wykształcenie i kariera zawodowa
[edytuj | edytuj kod]Był synem właściciela wytwórni juty. Ukończył Eton College, a następnie studia prawnicze oraz z zakresu filozofii, politologii i ekonomii (PPE) w Balliol College, na Uniwersytecie Oksfordzkim[2]. W 1937 uzyskał uprawnienia barristera w Middle Temple[3]. W 1939, na trzy dni przed wybuchem wojny, wstąpił do wojska. Służył w regimencie Fife and Forfar Yeomanry początkowo w Irlandii Północnej, zaś od 1944 walczył na froncie zachodnim. Zakończył wojnę w stopniu majora. W latach 1945–1947 był, jako wojskowy, oddelegowany do służby w Administracji Narodów Zjednoczonych do spraw Pomocy i Odbudowy (UNRA). Następnie – po demobilizacji, został sekretarzem National Trust for Scotland[4][5]. W latach 1960–1963 sprawował funkcję rektora Uniwersytetu Edynburskiego[6], zaś w w 1970 – Uniwersytetu w Aberdeen[4]. Od 1970 do 1990 był kanclerzem Uniwersytetu Kentu[7].
Działalność polityczna
[edytuj | edytuj kod]W czasie studiów wstąpił do Partii Liberalnej. W trakcie kampanii przed wyborami parlamentarnymi w 1935 wspierał Arthura Irvine'a (późniejszego polityka Partii Pracy), bezskutecznie kandydującego z ramienia liberałów do Izby Gmin w okręgu West Aberdeenshire and Kincardine[4]. W pierwszych powojennych wyborach (w 1945), Grimond kandydował do niższej izby parlamentu z okręgu obejmującego Orkady i Szetlandy. Nie uzyskał wówczas mandatu, otrzymując 5 975 głosów – wobec 6 304 oddanych na kandydata Partii Unionistycznej[8]. W 1950 zdobył mandat w tym samym okręgu[9] i utrzymywał go w w kolejnych wyborach (po raz ostatni został wybrany w 1979)[10]. W Izbie Gmin początkowo pełnił funkcję głównego whipa liberałów (1950–1956)[11].
W 1956 zastąpił Clementa Daviesa na stanowisku lidera partii[5]. W okresie kierowania przez Grimonda Partią Liberalną, ilość jej członków zwiększyła się z ok. 100 tysięcy do 350 tysięcy[3]. Znacząco wzrosła również liczba oddawanych na nią głosów (z 2,5% w wyborach w 1951 do 11,2% w 1964)[11]. Grimond krytykował decyzję premiera Anthony’ego Edena o udziale wojsk brytyjskich w wojnie przeciwko Egiptowi (1956)[1] oraz wzrost znaczenia politycznego zarówno związków zawodowych, jak i organizacji pracodawców[12]. Sprzeciwiał się rozbudowie brytyjskiego arsenału jądrowego, opowiadając się za jego integracją z siłami amerykańskimi[4][13][14]. Popierał starania o przystąpienie Zjednoczonego Królestwa do wspólnot europejskich, a także plany dewolucji (w szczególności utworzenia samorządowych parlamentów Szkocji oraz Walii)[12]. W 1967 jego następcą na stanowisku lidera liberałów został Jeremy Thorpe[15]. W 1976, po rezygnacji Thorpe’a z przywództwa w partii – w następstwie skandalu obyczajowego i podejrzeń o podżeganie do zabójstwa, Jo Grimond sprawował funkcję jej tymczasowego lidera[12].
Na początku 1983 ogłosił swoją rezygnację z kandydowania w kolejnych wyborach do Izby Gmin[16]. W tym samym roku został mu nadany tytuł barona (baron Grimond) – przez co wszedł w skład Izby Lordów, jako par dożywotni[2][17]. W 1988, w wyniku połączenia Partii Liberalnej z Partią Socjaldemokratyczną, stał się członkiem Liberalnych Demokratów[18].
Życie prywatne
[edytuj | edytuj kod]W 1938 ożenił się z Laurą Bonham Carter (ur. 1918, zm. 1994), córką Violet Bonham Carter (1887–1969; przewodniczącej Partii Liberalnej w latach 1945–1947, baronessy Asquith of Yarnbury, par dożywotniej od 1964 do 1969), wnuczką Herberta Henry'ego Asquitha (1852–1928; lidera Partii Liberalnej w latach 1908–1918 i 1920–1926 oraz premiera od 1908 do 1916) i ciotką aktorki Heleny Bonham Carter (ur. 1966) – z którą miał czworo dzieci[4][2][19].
Zmarł i został pochowany na Orkadach[7].
Upamiętnienie
[edytuj | edytuj kod]W lipcu 2026 grupa działaczy Liberalnych Demokratów powołała The Grimond Society – stowarzyszenie działające na rzecz spółdzielczości, przedsiębiorczości społecznej i własności pracowniczej[20][21].
Publikacje autorstwa Jo Grimonda
[edytuj | edytuj kod]- The Liberal Future (1959)
- The Liberal Challenge (1963)
- The Common Welfare (1978)
- Memoirs (1979)
- Personal Manifesto (1983)
- The St Andrews of Jo Grimond (1992)
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- 1 2 3 Jo Grimond. Liberal Party leader, Orkney & Shetland MP [online], Britannica.com, 25 lipca 2026 [dostęp 2026-08-14] (ang.).
- 1 2 3 Piotr Beniuszys, Cold War Liberals: Jo Grimond [online], Liberté!, 10 czerwca 2022 [dostęp 2026-08-14].
- 1 2 Robert Ingham, Grimond and the first post-war revival [online], Journal of Liberal History, październik 2003 [dostęp 2026-08-14] (ang.).
- 1 2 3 4 5 6 Peter Joyce, Geoffrey Sell, Jo Grimond (Lord Grimond), 1913-1993 [online], Journal of Liberal History [dostęp 2026-08-14] (ang.).
- 1 2 Norman Shrapnel, Joseph Grimond obituary, „The Guardian”, 26 października 1993, ISSN 0261-3077 [dostęp 2026-08-14] (ang.).
- ↑ The Rector [online], The University of Edinburgh, 12 listopada 2024 [dostęp 2026-08-14] (ang.).
- 1 2 Bob Eager, Lord “Jo” Grimond’s Funeral by Bob Eager [online], University of Kent [dostęp 2026-08-14] (ang.).
- ↑ 1945 UK General Election, Orkney and Shetland Result [online], Shetland Political History [dostęp 2026-08-14] (ang.).
- ↑ 1950 UK General Election, Orkney and Shetland Result [online], Shetland Political History [dostęp 2026-08-14] (ang.).
- ↑ Grimond, Joseph [online], parliament.uk [dostęp 2026-08-14] (ang.).
- 1 2 Grimond’s Gunfire: The Radical Revival of the U.K. Liberal Party [online], Retrospect Journal, 28 stycznia 2024 [dostęp 2026-08-14] (ang.).
- 1 2 3 Richard V. Reeves, Beyond realignment: Jo Grimond and the legacy of civic liberalism [online], IPPR, 7 stycznia 2013 [dostęp 2026-08-14] (ang.).
- ↑ Steve Weintz, How Nukes Nearly Split the U.S.-U.K. ‘Special Relationship’ [online], National Interest, 7 czerwca 2021 [dostęp 2026-08-14] (ang.).
- ↑ Defence – in the House of Commons at 12:00 am on 30 January 1963. [online], TheyWorkForYou [dostęp 2026-08-14] [zarchiwizowane z adresu 2025-12-07] (ang.).
- ↑ Mark Pack, Jeremy Thorpe replaces Jo Grimond as Liberal Party leader [online], Mark Pack, 22 grudnia 2015 [dostęp 2026-08-14] (ang.).
- ↑ This Is Your Life: Jo Grimond [online], bigredbook.info [dostęp 2026-08-14].
- ↑ Lord Grimond [online], parliament.uk [dostęp 2026-08-14] (ang.).
- ↑ Our History [online], Scottish Liberal Democrats [dostęp 2026-08-14] (ang.).
- ↑ Helena Bonham Carter's Grandmother was put in Hitler's 'Black Book' [online], Hollywood Ancestry, 13 września 2021 [dostęp 2026-08-14] (ang.).
- ↑ Jack Meredith, Introducing The Grimond Society [online], Liberal Democrat Voice, 8 lipca 2026 [dostęp 2026-08-14] (ang.).
- ↑ Join The Grimond Society [online], The Grimond Society [dostęp 2026-08-14] (ang.).
Źródła zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Strona parlamentarna. parliament.uk. [dostęp 2026-08-14]. (ang.).
- Jo Grimond. Britannica.com. [dostęp 2026-08-14]. (ang.).
- Brytyjscy politycy
- Absolwenci Eton College
- Absolwenci Uniwersytetu Oksfordzkiego
- Baronowie
- Brytyjscy parlamentarzyści 1950–1951
- Brytyjscy parlamentarzyści 1951–1955
- Brytyjscy parlamentarzyści 1955–1959
- Brytyjscy parlamentarzyści 1959–1964
- Brytyjscy parlamentarzyści 1964–1966
- Brytyjscy parlamentarzyści 1966–1970
- Brytyjscy parlamentarzyści 1970–1974
- Brytyjscy parlamentarzyści 1974–1974
- Brytyjscy parlamentarzyści 1974–1979
- Brytyjscy parlamentarzyści 1979–1983
- Brytyjscy prawnicy
- Parowie dożywotni
- Rektorzy uczelni w Wielkiej Brytanii
- Uczestnicy kampanii zachodnioeuropejskiej (1944–1945)
- Urodzeni w 1913
- Zmarli w 1993