Przejdź do zawartości

Jo Grimond

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Jo Grimond
Ilustracja
Jo Grimond (1976)
Pełne imię i nazwisko

Joseph Grimond

Data i miejsce urodzenia

29 lipca 1913
St Andrews

Data i miejsce śmierci

24 października 1993
Kirkwall

Lider Partii Liberalnej
Okres

od 5 listopada 1956
do 17 stycznia 1967

Poprzednik

Clement Davies

Następca

Jeremy Thorpe

Lider Partii Liberalnej
Okres

od 10 maja 1976
do 7 lipca 1976

Poprzednik

Jeremy Thorpe

Następca

David Steel

Par dożywotni
Okres

od 12 października 1983
do 24 października 1993

Przynależność polityczna

Partia Liberalna (do 1998)
Liberalni Demokraci (od 1988)

Poseł do Izby Gmin
z okręgu Orkney and Shetland(inne języki)
Okres

od 23 lutego 1950
do 13 maja 1983

Przynależność polityczna

Partia Liberalna

Poprzednik

Basil Neven-Spence(inne języki)

Następca

Jim Wallace

Joseph Grimond, baron Grimond (ur. 29 lipca 1913 w St Andrews, zm. 24 października 1993 w Kirkwall[1]) – brytyjski prawnik i polityk pochodzący ze Szkocji, lider Partii Liberalnej w latach 1956–1967 i 1976, poseł do Izby Gmin od 1950 do 1983, par dożywotni (1983–1993).

Życiorys

[edytuj | edytuj kod]

Młodość, wykształcenie i kariera zawodowa

[edytuj | edytuj kod]

Był synem właściciela wytwórni juty. Ukończył Eton College, a następnie studia prawnicze oraz z zakresu filozofii, politologii i ekonomii (PPE(inne języki)) w Balliol College, na Uniwersytecie Oksfordzkim[2]. W 1937 uzyskał uprawnienia barristera w Middle Temple[3]. W 1939, na trzy dni przed wybuchem wojny, wstąpił do wojska. Służył w regimencie Fife and Forfar Yeomanry(inne języki) początkowo w Irlandii Północnej, zaś od 1944 walczył na froncie zachodnim. Zakończył wojnę w stopniu majora. W latach 1945–1947 był, jako wojskowy, oddelegowany do służby w Administracji Narodów Zjednoczonych do spraw Pomocy i Odbudowy (UNRA). Następnie – po demobilizacji, został sekretarzem National Trust for Scotland[4][5]. W latach 1960–1963 sprawował funkcję rektora Uniwersytetu Edynburskiego[6], zaś w w 1970 – Uniwersytetu w Aberdeen[4]. Od 1970 do 1990 był kanclerzem Uniwersytetu Kentu[7].

Działalność polityczna

[edytuj | edytuj kod]

W czasie studiów wstąpił do Partii Liberalnej. W trakcie kampanii przed wyborami parlamentarnymi w 1935(inne języki) wspierał Arthura Irvine'a(inne języki) (późniejszego polityka Partii Pracy), bezskutecznie kandydującego z ramienia liberałów do Izby Gmin w okręgu West Aberdeenshire and Kincardine(inne języki)[4]. W pierwszych powojennych wyborach(inne języki) (w 1945), Grimond kandydował do niższej izby parlamentu z okręgu(inne języki) obejmującego Orkady i Szetlandy. Nie uzyskał wówczas mandatu, otrzymując 5 975 głosów – wobec 6 304 oddanych na kandydata Partii Unionistycznej(inne języki)[8]. W 1950(inne języki) zdobył mandat w tym samym okręgu[9] i utrzymywał go w w kolejnych wyborach (po raz ostatni został wybrany w 1979(inne języki))[10]. W Izbie Gmin początkowo pełnił funkcję głównego whipa liberałów (1950–1956)[11].

W 1956 zastąpił Clementa Daviesa na stanowisku lidera partii[5]. W okresie kierowania przez Grimonda Partią Liberalną, ilość jej członków zwiększyła się z ok. 100 tysięcy do 350 tysięcy[3]. Znacząco wzrosła również liczba oddawanych na nią głosów (z 2,5% w wyborach w 1951(inne języki) do 11,2% w 1964(inne języki))[11]. Grimond krytykował decyzję premiera Anthony’ego Edena o udziale wojsk brytyjskich w wojnie przeciwko Egiptowi (1956)[1] oraz wzrost znaczenia politycznego zarówno związków zawodowych, jak i organizacji pracodawców[12]. Sprzeciwiał się rozbudowie brytyjskiego arsenału jądrowego, opowiadając się za jego integracją z siłami amerykańskimi[4][13][14]. Popierał starania o przystąpienie Zjednoczonego Królestwa do wspólnot europejskich, a także plany dewolucji (w szczególności utworzenia samorządowych parlamentów Szkocji oraz Walii)[12]. W 1967 jego następcą na stanowisku lidera liberałów został Jeremy Thorpe[15]. W 1976, po rezygnacji Thorpe’a z przywództwa w partii – w następstwie skandalu obyczajowego(inne języki) i podejrzeń o podżeganie do zabójstwa, Jo Grimond sprawował funkcję jej tymczasowego lidera[12].

Na początku 1983 ogłosił swoją rezygnację z kandydowania w kolejnych wyborach(inne języki) do Izby Gmin[16]. W tym samym roku został mu nadany tytuł barona (baron Grimond) – przez co wszedł w skład Izby Lordów, jako par dożywotni[2][17]. W 1988, w wyniku połączenia Partii Liberalnej z Partią Socjaldemokratyczną, stał się członkiem Liberalnych Demokratów[18].

Życie prywatne

[edytuj | edytuj kod]

W 1938 ożenił się z Laurą Bonham Carter(inne języki) (ur. 1918, zm. 1994), córką Violet Bonham Carter(inne języki) (1887–1969; przewodniczącej(inne języki) Partii Liberalnej w latach 1945–1947, baronessy Asquith of Yarnbury, par dożywotniej od 1964 do 1969), wnuczką Herberta Henry'ego Asquitha (1852–1928; lidera Partii Liberalnej w latach 1908–1918 i 1920–1926 oraz premiera od 1908 do 1916) i ciotką aktorki Heleny Bonham Carter (ur. 1966) – z którą miał czworo dzieci[4][2][19].

Zmarł i został pochowany na Orkadach[7].

Upamiętnienie

[edytuj | edytuj kod]

W lipcu 2026 grupa działaczy Liberalnych Demokratów powołała The Grimond Society – stowarzyszenie działające na rzecz spółdzielczości, przedsiębiorczości społecznej i własności pracowniczej[20][21].

Publikacje autorstwa Jo Grimonda

[edytuj | edytuj kod]
  • The Liberal Future (1959)
  • The Liberal Challenge (1963)
  • The Common Welfare (1978)
  • Memoirs (1979)
  • Personal Manifesto (1983)
  • The St Andrews of Jo Grimond (1992)

Źródła:[1][4]

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. 1 2 3 Jo Grimond. Liberal Party leader, Orkney & Shetland MP [online], Britannica.com, 25 lipca 2026 [dostęp 2026-08-14] (ang.).
  2. 1 2 3 Piotr Beniuszys, Cold War Liberals: Jo Grimond [online], Liberté!, 10 czerwca 2022 [dostęp 2026-08-14].
  3. 1 2 Robert Ingham, Grimond and the first post-war revival [online], Journal of Liberal History, październik 2003 [dostęp 2026-08-14] (ang.).
  4. 1 2 3 4 5 6 Peter Joyce, Geoffrey Sell, Jo Grimond (Lord Grimond), 1913-1993 [online], Journal of Liberal History [dostęp 2026-08-14] (ang.).
  5. 1 2 Norman Shrapnel, Joseph Grimond obituary, „The Guardian”, 26 października 1993, ISSN 0261-3077 [dostęp 2026-08-14] (ang.).
  6. ↑ The Rector [online], The University of Edinburgh, 12 listopada 2024 [dostęp 2026-08-14] (ang.).
  7. 1 2 Bob Eager, Lord “Jo” Grimond’s Funeral by Bob Eager [online], University of Kent [dostęp 2026-08-14] (ang.).
  8. ↑ 1945 UK General Election, Orkney and Shetland Result [online], Shetland Political History [dostęp 2026-08-14] (ang.).
  9. ↑ 1950 UK General Election, Orkney and Shetland Result [online], Shetland Political History [dostęp 2026-08-14] (ang.).
  10. ↑ Grimond, Joseph [online], parliament.uk [dostęp 2026-08-14] (ang.).
  11. 1 2 Grimond’s Gunfire: The Radical Revival of the U.K. Liberal Party [online], Retrospect Journal, 28 stycznia 2024 [dostęp 2026-08-14] (ang.).
  12. 1 2 3 Richard V. Reeves, Beyond realignment: Jo Grimond and the legacy of civic liberalism [online], IPPR, 7 stycznia 2013 [dostęp 2026-08-14] (ang.).
  13. ↑ Steve Weintz, How Nukes Nearly Split the U.S.-U.K. ‘Special Relationship’ [online], National Interest, 7 czerwca 2021 [dostęp 2026-08-14] (ang.).
  14. ↑ Defence – in the House of Commons at 12:00 am on 30 January 1963. [online], TheyWorkForYou [dostęp 2026-08-14] [zarchiwizowane z adresu 2025-12-07] (ang.).
  15. ↑ Mark Pack, Jeremy Thorpe replaces Jo Grimond as Liberal Party leader [online], Mark Pack, 22 grudnia 2015 [dostęp 2026-08-14] (ang.).
  16. ↑ This Is Your Life: Jo Grimond [online], bigredbook.info [dostęp 2026-08-14].
  17. ↑ Lord Grimond [online], parliament.uk [dostęp 2026-08-14] (ang.).
  18. ↑ Our History [online], Scottish Liberal Democrats [dostęp 2026-08-14] (ang.).
  19. ↑ Helena Bonham Carter's Grandmother was put in Hitler's 'Black Book' [online], Hollywood Ancestry, 13 września 2021 [dostęp 2026-08-14] (ang.).
  20. ↑ Jack Meredith, Introducing The Grimond Society [online], Liberal Democrat Voice, 8 lipca 2026 [dostęp 2026-08-14] (ang.).
  21. ↑ Join The Grimond Society [online], The Grimond Society [dostęp 2026-08-14] (ang.).

Źródła zewnętrzne

[edytuj | edytuj kod]