zamir

Türkçe

Köken

Osmanlı Türkçesi ضمير‎, Arapça ضَمِيْر‎ (ḍamiyr).

Söyleniş

• IPA^(anahtar): /za.ˈmiɾ/
• Heceleme: za‧mir

Ad

zamir (belirtme hâli zamiri, çoğulu zamirler)

1. (dil bilimi) belirsizlik, dönüşlülük, işaret, sual ve şahıs kavramları vererek varlıkların yerini tutan kelime

   eş anlamlısı: adıl

2. (felsefe) içyüz

Çekimleme

zamirin çekimlemesi

hâl	tekil	çoğul
yalın	zamir	zamirler
belirtme	zamiri	zamirleri
yönelme	zamire	zamirlere
bulunma	zamirde	zamirlerde
ayrılma	zamirden	zamirlerden
tamlayan	zamirin	zamirlerin

iyelik ekleriyle

kişi	tekil	çoğul
1. tekil (benim)
yalın	zamirim	zamirlerim
belirtme	zamirimi	zamirlerimi
yönelme	zamirime	zamirlerime
bulunma	zamirimde	zamirlerimde
ayrılma	zamirimden	zamirlerimden
tamlayan	zamirimin	zamirlerimin
2. tekil (senin)
yalın	zamirin	zamirlerin
belirtme	zamirini	zamirlerini
yönelme	zamirine	zamirlerine
bulunma	zamirinde	zamirlerinde
ayrılma	zamirinden	zamirlerinden
tamlayan	zamirinin	zamirlerinin
3. tekil (onun)
yalın	zamiri	zamirleri
belirtme	zamirini	zamirlerini
yönelme	zamirine	zamirlerine
bulunma	zamirinde	zamirlerinde
ayrılma	zamirinden	zamirlerinden
tamlayan	zamirinin	zamirlerinin
1. çoğul (bizim)
yalın	zamirimiz	zamirlerimiz
belirtme	zamirimizi	zamirlerimizi
yönelme	zamirimize	zamirlerimize
bulunma	zamirimizde	zamirlerimizde
ayrılma	zamirimizden	zamirlerimizden
tamlayan	zamirimizin	zamirlerimizin
2. çoğul (sizin)
yalın	zamiriniz	zamirleriniz
belirtme	zamirinizi	zamirlerinizi
yönelme	zamirinize	zamirlerinize