słoma

słoma (język polski)

słoma (1.1)

wymowa:

IPA: [ˈswɔ̃ma], AS: [su̯õma], zjawiska fonetyczne: nazal.

^ⓘ

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) roln. łodygi i liście dojrzałych zbóż po wymłóceniu ziarna; zob. też słoma w Wikipedii

odmiana:

(1.1)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	słoma	słomy
dopełniacz	słomy	słom
celownik	słomie	słomom
biernik	słomę	słomy
narzędnik	słomą	słomami
miejscownik	słomie	słomach
wołacz	słomo	słomy

przykłady:

(1.1) Rolnik przywiózł z pola do domu furę słomy.

składnia:

kolokacje:

(1.1) słoma targana

synonimy:

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. słomianka ż, słomka ż, słominka ż, słomiak m

przym. słomiany, słomkowy, słomiasty, słomowy

przysł. słomisto

związki frazeologiczne:

mieć słomę w butach • słoma z butów wystaje

przysłowia: biedę kupuje, kto słomę marnuje • kto nie ma słomy i siana, płacze od wieczora do rana • nie kładź słomy przy ogniu, bo się zapali • próżno słomę młócić • słoma jak słoma, byle kłosy doma

etymologia:

prasł. *solma 'wymłócone źdźbła roślin zbożowych'

uwagi:

Zwykle w lp, według niektórych źródeł blm

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) straw
• arabski: (1.1) تبن, قش
• baskijski: (1.1) lasto
• białoruski: (1.1) салома ż
• bułgarski: (1.1) слама ż
• czeski: (1.1) sláma ż
• duński: (1.1) halm