Przejdź do zawartości

buntować

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego

buntować (język polski)

[edytuj]
wymowa:
IPA: [bũnˈtɔvat͡ɕ], AS: [bũntovać], zjawiska fonetyczne: nazal.
ⓘ
znaczenia:

czasownik niedokonany

(1.1) zachęcać do buntu
(1.2) gw. (Bukowina) krzyczeć[1]

czasownik zwrotny niedokonany buntować się

(2.1) przeciwstawiać się czemuś
(2.2) śrpol. sprzymierzać się[2]
odmiana:
(1.1) koniugacja IV