Przejdź do zawartości

U-226

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Ten artykuł został nominowany do wyróżnienia „Dobry Artykuł”.
Weź udział w dyskusji na ten temat.
U-226
Niemiecki okręt podwodny U-203 (U-Boot typu VII) dowodzony przez kapitana Rolfa Mutzelburga wpływa do bazy po patrolu na Atlantyku. Widoczni marynarze
Siostrzana jednostka U-226 – U-203 w czerwcu 1942 roku
Klasa

okręt podwodny

Typ

VIIC

Historia
Stocznia

Friedrich Krupp Germaniawerft, Kilonia III Rzesza

Położenie stępki

1 sierpnia 1941

Wodowanie

18 czerwca 1942

 Kriegsmarine
Nazwa

U-226

Wejście do służby

1 sierpnia 1942

Zatopiony

6 listopada 1943

Dane taktyczno-techniczne
Wyporność
• na powierzchni
• w zanurzeniu


769 ton
871 ton

Długość

67,1 metra

Szerokość

6,2 metra

Zanurzenie

4,74 metra

Zanurzenie testowe

100 metrów

Rodzaj kadłuba

dwukadłubowy

Materiał kadłuba

stal

Napęd
2 silniki wysokoprężne o łącznej mocy 3200 KM
2 silniki elektryczne o łącznej mocy 750 KM
2 śruby
Prędkość
• na powierzchni
• w zanurzeniu


17,7 węzłów
7,6 węzła

Zasięg

na powierzchni: 8500 Mm przy 10 węzłach
w zanurzeniu: 80 Mm przy 4 węzłach

Sensory
GHG, S-Gerät(inne języki)
Uzbrojenie
1 działo kal. 88 mm
1 działko plot. kal. 20 mm
Wyrzutnie torpedowe

5 × 533 mm
14 torped

Załoga

44

U-226 – niemiecki okręt podwodny typu VIIC z okresu II wojny światowej.

Wyporność U-Boota wynosiła 769 ton w położeniu nawodnym i 871 ton pod wodą, a jego główną bronią było 14 torped o kalibrze 533 mm, wystrzeliwanych z pięciu wewnętrznych wyrzutni. Jednostka rozwijała na powierzchni prędkość maksymalną 17,7 węzła, jej zasięg przy prędkości 10 węzłów wynosił 8500 Mm.

Okręt został zwodowany 18 czerwca 1942 roku w stoczni Friedrich Krupp Germaniawerft w Kilonii, a 1 sierpnia 1942 roku wszedł do służby w Kriegsmarine. Pływając w składzie 6. Flotylli U-Bootów(inne języki) odbył trzy patrole bojowe, podczas których zatopił jeden statek o pojemności 7134 BRT. U-226 został zatopiony wraz z całą załogą 6 listopada 1943 roku na wschód od Nowej Fundlandii bombami głębinowymi przez slupy brytyjskiej 2. Grupy Eskortowej(inne języki) komandora Frederica Johna Walkera.

Projekt i budowa

[edytuj | edytuj kod]
 Osobny artykuł: Okręty podwodne typu VIIC.

Jednostki typu VIIC były kolejnym ewolucyjnym ulepszeniem najliczniej budowanych w Niemczech okrętów typu VII. Poprzednik – typ VIIB – miał niewystarczający zasięg i za mało miejsca pod pokładem umożliwiającego instalację sonaru[1][2]. Opracowany w 1938 roku projekt nowego okrętu różnił się od poprzedniej wersji m.in. zwiększoną grubością blach kadłuba sztywnego (z 16 do 18,5 mm, co zwiększyło maksymalną głębokość zanurzenia z 200 metrów do 250–280 metrów), przedłużeniem kadłuba o 60 cm i kiosku o 30 cm oraz powiększeniem zbiorników paliwa o 5,4 m³, co poprawiło zasięg[3][4]. Powiększone rozmiary pozwoliły na instalację aktywnego sonaru S-Gerät(inne języki), który uzupełniał pasywny Gruppenhorchgerät (GHG)[1][2]. Do zakończenia wojny do służby weszło 568 okrętów typu VIIC[5][6].

U-226 zamówiono 15 sierpnia 1940 roku[7][8]. Został zbudowany w stoczni Friedrich Krupp Germaniawerft w Kilonii jako jeden z 58 okrętów typu VIIC zamówionych w tej wytwórni[9][10]. U-226 otrzymał numer stoczniowy 656 (Werk 656)