Nicolas Mahut
_(20630628185).jpg) | |
| Państwo | |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia |
21 stycznia 1982 |
| Wzrost |
191 cm |
| Gra |
praworęczny, jednoręczny bekhend |
| Status profesjonalny |
2000 |
| Zakończenie kariery |
28 października 2025 |
| Trener |
Nicolas Copin, Nicolas Renavand |
| Gra pojedyncza | |
| Wygrane turnieje |
4 |
| Najwyżej w rankingu |
37 (5 maja 2014) |
| Australian Open |
3R (2012) |
| Roland Garros |
3R (2012, 2015, 2019) |
| Wimbledon |
4R (2016) |
| US Open |
3R (2016, 2017) |
| Gra podwójna | |
| Wygrane turnieje |
37 |
| Najwyżej w rankingu |
1 (6 czerwca 2016) |
| Australian Open |
W (2019) |
| Roland Garros |
W (2018, 2021) |
| Wimbledon |
W (2016) |
| US Open |
W (2015) |
Nicolas Mahut (ur. 21 stycznia 1982 w Angers) – francuski tenisista, zwycięzca US Open 2015, Wimbledonu 2016, French Open 2018 i 2021, a także Australian Open 2019 w grze podwójnej, lider rankingu ATP deblistów, reprezentant w Pucharze Davisa, olimpijczyk z Rio de Janeiro (2016).
28 października 2025 roku zakończył karierę sportową[1].
Kariera tenisowa
[edytuj | edytuj kod]Występując jeszcze w gronie juniorów, Mahut wygrał wielkoszlemowy Wimbledon 2000[2]. W finale pokonał Maria Ančicia. Tegoż samego roku zwyciężył również w deblowych rozgrywkach podczas Australian Open, będąc wówczas w parze z Tommym Robredo. Wcześniej, w 1999 roku, triumfował także w zmaganiach deblowych na US Open, w których grał razem z Julienem Benneteau.
Grając już jako zawodowiec, Mahut wywalczył cztery tytuły z cyklu ATP Tour z sześciu rozegranych finałów.
W grze podwójnej Mahut wygrał trzydzieści siedem turniejów ATP Tour, w tym US Open 2015, Wimbledon 2016, French Open w latach 2018 i 2021 oraz Australian Open 2019 wspólnie z Pierre’em-Hugiem Herbertem. Ponadto Mahut przegrał dwadzieścia jeden finałów, w tym French Open 2013, gdzie grał w parze z Michaëlem Llodrą, Australian Open 2015, gdzie partnerował mu Pierre-Hugues Herbert, a także Wimbledon 2019, w którym występował razem z Édouardem Rogerem-Vasselinem.
W roku 2010 podczas 1. rundy Wimbledonu Francuz zagrał najdłuższy mecz w historii tenisa. Trwał on 11 godzin i 5 minut, rozgrywany był przez 3 dni, a Mahut przegrał go z Johnem Isnerem 2:3 (68:70 w ostatnim secie).
W 2016 roku zagrał na igrzyskach olimpijskich w Rio de Janeiro w konkurencji gry podwójnej i mieszanej, z których odpadł w 1. rundach.
W marcu 2015 roku zadebiutował w reprezentacji Francji w zmaganiach o Puchar Davisa.
Najwyżej sklasyfikowany w rankingu singlistów Mahut był na 37. miejscu 5 maja 2014 roku, z kolei w zestawieniu deblistów 6 czerwca 2016 roku objął pozycję lidera.
Finały w turniejach ATP Tour
[edytuj | edytuj kod]| Legenda |
|---|
| Wielki Szlem |
| Igrzyska olimpijskie |
| Tennis Masters Cup / ATP Finals |
| ATP Masters Series / ATP Tour Masters 1000 |
| ATP International Series Gold / ATP Tour 500 |
| ATP International Series / ATP Tour 250 |
Gra pojedyncza (4–2)
[edytuj | edytuj kod]| Końcowy wynik | Nr | Data | Turniej | Nawierzchnia | Przeciwnik | Wynik finału |
|---|---|---|---|---|---|---|
| Finalista | 1. | 17 czerwca 2007 | Londyn (Queen’s) | Trawiasta |  Andy Roddick |
6:4, 6:7(7), 6:7(2) |
| Finalista | 2. | 15 lipca 2007 | Newport | Trawiasta |  Fabrice Santoro |
4:6, 4:6 |
| Zwycięzca | 1. | 22 czerwca 2013 | 's-Hertogenbosch | Trawiasta |  Stanislas Wawrinka |
6:3, 6:4 |
| Zwycięzca | 2. | 15 lipca 2013 | Newport | Trawiasta |  Lleyton Hewitt |
5:7, 7:5, 6:3 |
| Zwycięzca | 3. | 14 czerwca 2015 | ’s-Hertogenbosch | Trawiasta |  David Goffin |
7:6(1), 6:1 |
| Zwycięzca | 4. | 13 czerwca 2016 | ’s-Hertogenbosch | Trawiasta |  Gilles Müller |
6:4, 6:4 |
Gra podwójna (37–21)
[edytuj | edytuj kod]| Końcowy wynik | Nr | Data | Turniej | Nawierzchnia | Partner | Przeciwnicy | Wynik finału |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Zwycięzca | 1. | 5 października 2003 | Metz | Twarda (hala) | Julien Benneteau |
Michaël Llodra Fabrice Santoro |
7:6(3), 6:4 |
| Finalista | 1. | 12 października 2003 | Lyon | Dywanowa (hala) | Julien Benneteau |
 Jonatan Erlich Fabrice Santoro |
1:6, 3:6 |
| Finalista | 2. | 11 lipca 2004 | Newport | Trawiasta | Grégory Carraz |
Jordan Kerr Jim Thomas |
3:6, 7:6(5), 3:6 |
| Zwycięzca | 2. | 17 października 2004 | Metz | Twarda (hala) | Arnaud Clément |
 Ivan Ljubičić Uros Vico |
6:2, 7:6(8) |
| Finalista | 3. | 30 września 2007 | Bangkok | Twarda (hala) | Michaël Llodra |
 Sanchai Ratiwatana Sonchat Ratiwatana |
6:3, 5:7, 7–10 |
| Zwycięzca | 3. | 1 listopada 2009 | Lyon | Twarda (hala) | Julien Benneteau |
Arnaud Clément Sébastien Grosjean |
6:4, 7:6(6) |
| Finalista | 4. | 13 listopada 2011 | Paryż | Twarda (hala) | Julien Benneteau |
 Rohan Bopanna Aisam-ul-Haq Qureshi |
2:6, 4:6 |
| Zwycięzca | 4. | 5 lutego 2012 | Montpellier | Twarda (hala) | Édouard Roger-Vasselin |
Paul Hanley Jamie Murray |
6:4, 7:6(4) |
| Zwycięzca | 5. | 26 lutego 2012 | Marsylia | Twarda (hala) | Édouard Roger-Vasselin |
 Dustin Brown Jo-Wilfried Tsonga |
3:6, 6:3, 10–6 |
| Zwycięzca | 6. | 23 września 2012 | Metz | Twarda (hala) | Édouard Roger-Vasselin |
 Johan Brunström Frederik Nielsen |
7:6(3), 6:4 |
| Finalista | 5. | 9 czerwca 2013 | French Open, Paryż | Ceglana | Michaël Llodra |
Bob Bryan Mike Bryan |
4:6, 6:4, 6:7(4) |
| Zwycięzca | 7. | 15 lipca 2013 | Newport | Trawiasta | Édouard Roger-Vasselin |
Tim Smyczek Rhyne Williams |
6:7(4), 6:2, 10–5 |
| Finalista | 6. | 22 września 2013 | Metz | Twarda (hala) | Jo-Wilfried Tsonga |
Johan Brunström Raven Klaasen |
4:6, 6:7(5) |
| Finalista | 7. | 9 lutego 2014 | Montpellier | Twarda (hala) | Marc Gicquel |
 Nikołaj Dawydienko Denis Istomin |
4:6, 6:1, 7–10 |
| Zwycięzca | 8. | 16 lutego 2014 | Rotterdam | Twarda (hala) | Michaël Llodra |
 Jean-Julien Rojer Horia Tecău |
6:2, 7:6(4) |
| Finalista | 8. | 31 stycznia 2015 |