Federico Dimarco
_73_-_Federico_Dimarco_(cropped).jpg) Federico Dimarco (2023) | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Data i miejsce urodzenia |
10 listopada 1997 | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Wzrost |
175 cm | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Pozycja | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Informacje klubowe | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Klub | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Numer w klubie |
32 | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Kariera juniorska | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Kariera seniorska[a] | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Kariera reprezentacyjna[b] | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Dorobek medalowy | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Federico Dimarco (ur. 10 listopada 1997 w Mediolanie) – włoski piłkarz, występujący na pozycji lewego obrońcy lub lewego wahadłowego we włoskim klubie Inter Mediolan, którego jest wychowankiem, oraz w reprezentacji Włoch[1]. Mierzy 175 cm wzrostu, waży 78 kg i jest lewonoży[2]. W 2024 roku magazyn ESPN umieścił go na 10. miejscu w rankingu 100 najlepszych obrońców w piłce nożnej mężczyzn.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Dimarco dorastał jako syn warzywiarza w dzielnicy Porta Romana w Mediolanie, niedaleko Duomo[3]. Gdy miał zaledwie trzy lata, ojciec zaczął zabierać go na mecze Interu na stadionie San Siro. Jako nastolatek wspierał Inter z trybun Curva Nord. Ma młodszego brata Christiana (ur. 2002), który również jest zawodowym piłkarzem i gra jako lewy obrońca – obecnie występuje w Serie C w klubie Pro Patria[4].
Kariera klubowa
[edytuj | edytuj kod]Początki w Interze
[edytuj | edytuj kod]Dimarco rozpoczął przygodę z piłką w lokalnym klubie Calvairate, po czym w wieku siedmiu lat dołączył do akademii Interu Mediolan[5]. Przechodząc przez kolejne szczeble juniorskie, przyczynił się do zwycięstwa drużyny Primavera w turnieju Viareggio Cup[6].
Profesjonalny debiut w pierwszym zespole Interu zaliczył 11 grudnia 2014 roku, w wieku 17 lat, w meczu Ligi Europy przeciwko Qarabağowi, wchodząc z ławki za Danilo D'Ambrosio w 84. minucie bezbramkowego remisu[7]. W Serie A zadebiutował 31 maja 2015 roku, zastępując Rodrigo Palacio w 89. minucie wygranego 4:3 meczu z Empoli w ostatniej kolejce sezonu[8].
Wypożyczenie do Ascoli (2016)
[edytuj | edytuj kod]W styczniu 2016 roku Dimarco został wypożyczony do drugoligowego Ascoli na pół roku[9]. W Serie B zadebiutował 6 lutego 2016 roku w bezbramkowym remisie z Latiną[10]. Zakończył półroczne wypożyczenie z 15 występami i 4 asystami, co pozwoliło mu zwrócić na siebie uwagę jako perspektywiczny talent[7].
Wypożyczenie do Empoli (2016/17)
[edytuj | edytuj kod]1 lipca 2016 roku został wypożyczony do pierwszoligowego Empoli na cały sezon[9]. W Empoli był rezerwowym dla weterana Manuela Pasquala[8]. Zadebiutował 28 sierpnia 2016 roku w przegranym 0:2 meczu z Udinese[10]. Łącznie rozegrał 13 meczów w Serie A (766 minut), notując jedną asystę, jednak klub spadł do Serie B[8].
Transfer do FC Sion (2017/18)
[edytuj | edytuj kod]30 czerwca 2017 roku Inter sprzedał Dimarco do szwajcarskiego FC Sion za 3,91 miliona euro, zachowując jednak klauzulę odkupu[11]. W Super League zadebiutował 23 lipca 2017 roku w wyjazdowym zwycięstwie 1:0 nad Thunem, jednak już w 41. minucie musiał zejść z boiska z powodu złamania stopy[9]. Kontuzja wykluczyła go z gry na kilka miesięcy. Łącznie w Szwajcarii rozegrał 9 meczów i zanotował 2 asysty.
Powrót do Interu i wypożyczenie do Parmy (2018/19)
[edytuj | edytuj kod]5 lipca 2018 roku Inter skorzystał z klauzuli odkupu i sprowadził Dimarco z powrotem za 7 milionów euro[12]. Miesiąc później, 7 sierpnia, został wypożyczony do nowo awansowanej Parmy.
W Parmie zadebiutował 12 sierpnia w meczu Pucharu Włoch z Pisą (porażka 0:1)[10]. 16 września 2018 roku strzelił pierwszego gola w karierze w Serie A – i to przeciwko swojemu macierzystemu klubowi Interowi na San Siro. Był to efektowny strzał z dystansu, który przesądził o zwycięstwie Parmy 1:0[7]. W sezonie 2018/19 rozegrał 13 meczów w lidze, zdobywając jedną bramkę[10].
Sezon 2019/20 w Interze
[edytuj | edytuj kod]Po powrocie z wypożyczenia Dimarco spędził pierwszą połowę sezonu 2019/20 w Interze, jednak jego szanse na grę były ograniczone[12]. Rozegrał zaledwie 4 mecze[1].
Wypożyczenie do Hellasu Verona (2020–2021)
[edytuj | edytuj kod]31 stycznia 2020 roku przeniósł się na wypożyczenie do Hellasu Verona. 9 września 2020 roku wypożyczenie zostało przedłużone o kolejny sezon[9]. Pod wodzą trenera Ivana Juricia rozkwitł, jego podania i dośrodkowania były kluczowe dla stylu gry Verony[12].
Dostał wolność i zaufanie do atakowania, budując reputację ofensywnego wahadłowego z dobrym instynktem strzeleckim. Stworzył groźny duet na flankach z Marco Faraoni. Hellas Verona zanotowało dwa solidne sezony w środku tabeli – najlepsze wyniki od powrotu do Serie A. Łącznie w Weronie rozegrał 50 meczów i zdobył 5 bramek[1].
Powrót do Interu (od 2021)
[edytuj | edytuj kod]Sezon 2021/22
[edytuj | edytuj kod]Latem 2021 roku wrócił do Interu, tym razem na stałe. Nowo mianowany trener Simone Inzaghi odegrał kluczową rolę w jego powrocie, uznając wahadłowego za idealnie pasującego do swojego systemu 3-5-2[7]. W pierwszym sezonie po powrocie był głównie zmiennikiem Ivana Perišicia na lewej flance, choć czasem zastępował też Alessandro Bastoniego w obronie[12].
12 września 2021 roku strzelił pierwszego gola dla Interu, pięknym rzutem wolnym w górny róg w meczu z Sampdorią. W sezonie 2021/22 rozegrał 42 mecze we wszystkich rozgrywkach i zdobył 2 bramki[13]. 23 grudnia 2021 roku przedłużył kontrakt z Interem do czerwca 2026 roku[9].
Sezon 2022/23 – Finał Ligi Mistrzów
[edytuj | edytuj kod]W sezonie 2022/23 Dimarco stał się podstawowym zawodnikiem Interu. 9 listopada 2022 roku strzelił pierwszego dubleta w karierze w wygranym 6:1 meczu z Bolonią[13]. Otworzył również wynik w finale Superpucharu Włoch w Rijadzie, gdzie Inter pokonał AC Milan 3:0[13].
Zdobył też ważną bramkę w rewanżowym półfinale Pucharu Włoch przeciwko Juventusowi[13]. W sezonie rozegrał 50 meczów i strzelił 6 goli[1].
Szczególnie wyróżniał się w Lidze Mistrzów, gdzie zanotował 5 asyst, w tym jedną w półfinale przeciwko AC Milanowi. Inter dotarł do finału, gdzie 10 czerwca 2023 roku zmierzył się z Manchesterem City na Stadionie Atatürka w Stambułe[14].
W 70. minucie, przy stanie 0:1 po bramce Rodriego, miał wielką szansę na wyrównanie – jego główka przelobowała Edersona, ale odbiła się od poprzeczki[15]. Próbował dobić piłkę, ale stojący na linii bramkowej Romelu Lukaku przypadkowo zablokował jego strzał[16]. Inter przegrał 0:1, a Manchester City zdobył potrójną koronę[14].
Za swoje występy w Lidze Mistrzów Dimarco został włączony do najlepszej jedenastki sezonu według UEFA[13].
Sezon 2023/24 – Mistrzostwo Włoch
[edytuj | edytuj kod]Sezon 2023/24 był najlepszym w jego karierze. Inter dominował w Serie A od pierwszych kolejek, był jednym z kluczowych zawodników drużyny[17].
22 kwietnia 2024 roku Inter matematycznie zapewnił sobie Scudetto, pokonując w derbach AC Milan 2:1 na San Siro. Było to 20. mistrzostwo Włoch w historii klubu i pierwsze od sezonu 2020/21[18]. Dimarco, jako kibic Interu od dzieciństwa, przeżywał ten sukces wyjątkowo emocjonalnie[19].
W sezonie 2023/24 rozegrał 46 meczów we wszystkich rozgrywkach, zdobywając 6 bramek i notując 9 asyst. W samej Serie A zanotował 5 bramek i 7 asyst w 33 meczach[20]. Został uznany za jednego z najlepszych lewych obrońców w Europie[21].
Inter zdobył również Superpuchar Włoch w styczniu 2024 roku, pokonując w finale SSC Napoli 1:0 w Rijadzie[22].
Sezon 2024/25
[edytuj | edytuj kod]W sezonie 2024/25 kontynuował wysoką formę. 25 września 2024 roku przedłużył kontrakt z Interem do 30 czerwca 2027 roku z opcją przedłużenia o kolejny rok[23]. Jego tygodniowa pensja wzrosła do około 3,5 miliona euro rocznie[24].
W styczniu 2025 roku Inter ponownie zdobył Superpuchar Włoch, pokonując w finale Juventus 2:0 w Rijadzie[25]. Dimarco zanotował asystę przy pierwszej bramce[25].
Sezon 2025/26
[edytuj | edytuj kod]W sezonie 2025/26 Dimarco pozostaje podstawowym zawodnikiem Interu. 26 kwietnia 2026 roku zaliczył dwie asysty w spotkaniu z Torino FC (2:2)[26]. Łącznie w tym sezonie ma ich już 18, co jest rekordem Serie A w jednym sezonie[27].
Do stycznia 2026 roku w Serie A rozegrał 18 meczów, zdobywając 3 bramki i notując 6 asyst[28]. W Lidze Mistrzów wystąpił w 6 spotkaniach[28].
22 maja 2026 roku został wybrany piłkarzem Sezonu w Serie A[29].
Łącznie w barwach Interu (wliczając wszystkie pobyty) rozegrał ponad 180 meczów, zdobywając 18 bramek i notując ponad 40 asyst[1].
Kariera reprezentacyjna
[edytuj | edytuj kod]Reprezentacje młodzieżowe
[edytuj | edytuj kod]Reprezentował Włochy na wszystkich szczeblach młodzieżowych, począwszy od kadry U-15. W kadrze U-17 rozegrał 10 meczów i zdobył 2 bramki, w U-18 – 5 meczów, w U-19 – 11 meczów i 1 bramkę, a w U-20 – 4 mecze[30].
W reprezentacji U-21 był podstawowym zawodnikiem, rozgrywając 17 meczów i zdobywając 2 bramki. Uczestniczył w Mistrzostwach Europy U-21 2019, które odbyły się we Włoszech i San Marino. Włochy dotarły do finału, gdzie przegrały z Hiszpanią 2:1[31].
Seniorska reprezentacja Włoch
[edytuj | edytuj kod]Debiut w seniorskiej reprezentacji Włoch zaliczył 29 marca 2022 roku w barażowym meczu eliminacji do Mistrzostw Świata 2022 przeciwko Macedonii Północnej na Stadio Renzo Barbera w Palermo. Włochy sensacyjnie przegrały 0:1 po bramce w doliczonym czasie gry i nie zakwalifikowały się na Mistrzostwa Świata w Katarze[32].
Pierwszego gola w reprezentacji strzelił 23 września 2022 roku w meczu Ligi Narodów przeciwko Anglii. Włochy wygrały 1:0, a Dimarco wykonał piękny strzał z dystansu lewą nogą[33].
Mistrzostwa Europy 2024
[edytuj | edytuj kod]W czerwcu 2024 roku został powołany przez selekcjonera Luciano Spallettiego do kadry na Mistrzostwa Europy 2024 w Niemczech[34]. Był podstawowym lewym wahadłowym Włoch w fazie grupowej[35].
20 czerwca 2024 roku zanotował asystę w meczu grupowym przeciwko Hiszpanii – jego dośrodkowanie zza pola karnego zostało skierowane do własnej bramki przez Riccardo Calafioriego, ustalając wynik na 1:0 dla Hiszpanii. Włochy zakończyły fazę grupową na drugim miejscu za Hiszpanią[36].
W 1/8 finału Włochy zmierzyły się ze Szwajcarią 29 czerwca 2024 roku w Berlinie. Dimarco zagrał cały mecz, jednak obrońcy tytułu przegrali 0:2 i odpadli z turnieju[37].
Eliminacje do Mistrzostw Świata 2026
[edytuj | edytuj kod]W 2025 roku Dimarco był regularnie powoływany na mecze eliminacji do Mistrzostw Świata 2026[38]. Do stycznia 2026 roku zgromadził 30 występów w seniorskiej reprezentacji Włoch, zdobywając 3 bramki i notując 5 asyst[2].
Styl gry
[edytuj | edytuj kod]Dimarco to lewonoży lewy obrońca lub lewy wahadłowy, który wyróżnia się wyjątkową techniką podań i dośrodkowań[39]. Jest uznawany za jednego z najlepszych podających obrońców w Europie[40].
Jego kluczowymi atutami są: precyzyjne dośrodkowania z gry, rzuty wolne i rzuty rożne, a także umiejętność strzelania z dystansu lewą nogą[7]. W sezonie 2023/24 zanotował średnio 2,4 kluczowych podań na 90 minut – jeden z najwyższych wyników wśród obrońców w Serie A[20].
Były bramkarz Juventusu i reprezentacji Włoch Gianluigi Buffon chwalił go: „Dimarco ma niesamowitą lewą nogę. Jego dośrodkowania są precyzyjne jak strzały snajpera"[41].
W systemie 3-5-2 Simone Inzaghiego Dimarco gra jako lewy wahadłowy, odpowiedzialny za całą lewą flankę – zarówno w obronie, jak i w ataku[12]. Jego kondycja fizyczna pozwala mu wielokrotnie pokonywać pełną długość boiska w każdym meczu[39].
Życie prywatne
[edytuj | edytuj kod]Dimarco jest żonaty z Giulią Mazzocato, z którą ma dwóch synów – Brando i Lupo[3]. Para poznała się w młodości w Mediolanie[42].
Jest zagorzałym kibicem Interu od dziecka – jako nastolatek regularnie wspierał drużynę z trybun Curva Nord[3]. W wywiadach często podkreśla, że gra dla ukochanego klubu jest dla niego spełnieniem marzeń[19].
Jego młodszy brat Christian (ur. 2002) również jest zawodowym piłkarzem i gra jako lewy obrońca – obecnie występuje w Serie C w klubie Pro Patria[4].
Statystyki kariery
[edytuj | edytuj kod]| Klub | Sezon | Liga | Puchary krajowe | Europa | Łącznie | ||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Mecze | Bramki | Mecze | Bramki | Mecze | Bramki | Mecze | Bramki | ||
| Inter Mediolan | 2014–2016 | 1 | 0 | 0 | 0 | 1 | 0 | 2 | 0 |
| 2019/20 | 4 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 4 | 0 | |
| Ascoli (wyp.) | 2015/16 | 15 | 0 | 0 | 0 | – | – | 15 | 0 |
| Empoli (wyp.) | 2016/17 | 13 | 0 | 1 | 0 | – | – | 14 | 0 |
| FC Sion | 2017/18 | 9 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 9 | 0 |
| Parma (wyp.) | 2018/19 | 13 | 1 | 1 | 0 | – | – | 14 | 1 |
| Hellas Verona (wyp.) | 2019/20 | 14 | 2 | 0 | 0 | – | – | 14 | 2 |
| 2020/21 | 36 | 3 | 2 | 0 | – | – | 38 | 3 | |
| Inter Mediolan | 2021/22 | 29 | 1 | 7 | 0 | 6 | 1 | 42 | 2 |
| 2022/23 | 36 | 4 | 6 | 1 | 8 | 1 | 50 | 6 | |
| 2023/24 | 33 | 5 | 4 | 0 | 9 | 1 | 46 | 6 | |
| 2024/25 | 32 | 4 | 4 | 1 | 8 | 1 | 44 | 6 | |
| 2025/26 | 20 | 5 | 0 | 0 | 6 | 1 | 26 | 4 | |
| Łącznie | 255 | 25 | 25 | 2 | 38 | 5 | 318 | 32 | |
Aktualizacja: styczeń 2026[20][28]
Reprezentacja
[edytuj | edytuj kod]| Reprezentacja | Rok | Mecze | Bramki |
|---|---|---|---|
 Włochy |
2022 | 6 | 1 |
| 2023 | 8 | 1 | |
| 2024 | 10 | 0 | |
| 2025 | 6 | 1 | |
| Łącznie | 30 | 3 | |
Aktualizacja: styczeń 2026[2]
Sukcesy
[edytuj | edytuj kod]Klubowe
[edytuj | edytuj kod]
Mistrzostwo Włoch: 2023/24[18], 2025/26- Superpuchar Włoch: 2022, 2024, 2025[22][25]
- Puchar Włoch: 2022/23
- Finał Ligi Mistrzów: 2022/23[14]
Reprezentacyjne
[edytuj | edytuj kod] Włochy U-21
- Finał Mistrzostw Europy U-21: 2019[31]
Indywidualne
[edytuj | edytuj kod]- Drużyna sezonu Ligi Mistrzów UEFA: 2022/23[13]
- 10. miejsce w rankingu ESPN 100 najlepszych obrońców: 2024[7]
- Piłkarz sezonu Serie A: 2026[43]
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- 1 2 3 4 5 Federico Dimarco. Inter.it. [dostęp 2026-01-27]. (ang.).
- 1 2 3 Profile F. Dimarco. BeSoccer. [dostęp 2026-01-27].
- 1 2 3 Federico Dimarco — Inter: Defender, Profile & News. Tribuna. [dostęp 2026-01-27].
- 1 2 Federico Dimarco - Player profile. Transfermarkt. [dostęp 2026-01-27].
- ↑ Federico Dimarco, a true black and blue. Inter.it, 2021-12-23. [dostęp 2026-01-27]. (ang.).
- ↑ Federico Dimarco: From Inter Academy to Nerazzurri Star. Federico-Dimarco.com. [dostęp 2026-01-27].
- 1 2 3 4 5 6 Perseverance and Determination: The Federico Dimarco Story. Breaking The Lines, 2024-02-28. [dostęp 2026-01-27].
- 1 2 3 Empoli an important stepping stone in the growth of Federico Dimarco. SempreInter.com, 2024-04-01. [dostęp 2026-01-27].
- 1 2 3 4 5 Federico Dimarco stats and transfer history. AiScore. [dostęp 2026-01-27].
- 1 2 3 4 Na Żywo Wyniki Piłkarskie, Terminarze, Wyniki & Tabele, [w:] baza Soccerway (zawodnicy) [dostęp 2026-01-27].
- ↑ Federico Dimarco 2025: Net Worth, Salary, Stats, Contract. Surprise Sports. [dostęp 2026-01-27].
- 1 2 3 4 5 Inter wingback Federico Dimarco finally blossoms after years of patience. SempreInter.com, 2024-10-12. [dostęp 2026-01-27].
- 1 2 3 4 5 6 Dimarco and Inter's story together continues. Inter.it, 2023-12-30. [dostęp 2026-01-27]. (ang.).
- 1 2 3 Man City 1-0 Inter Milan: Rodri's goal wins Champions League. CNBC, 2023-06-11. [dostęp 2026-01-27].
- ↑ Man City 1-0 Inter Milan: Rodri's goal wins Champions League final. Sky Sports, 2023-06-11. [dostęp 2026-01-27].
- ↑ Lukaku block vs Man City in UCL final dooms Inter Milan. The18, 2023-06-10. [dostęp 2026-01-27].
- ↑ Inter win Serie A title 2024. Goal.com, 2024-04-22. [dostęp 2026-01-27].
- 1 2 Inter Milan wins Serie A title after beating AC Milan in derby. ESPN, 2024-04-22. [dostęp 2026-01-27].
- 1 2 Dimarco: "Inter, lo scudetto è un sogno che si avvera". FC Inter 1908, 2024-04-23. [dostęp 2026-01-27]. (wł.).
- 1 2 3 Federico Dimarco Stats. FBref. [dostęp 2026-01-27].
- ↑ Federico Dimarco: One of Europe's best left-backs. 90min, 2024-05-15. [dostęp 2026-01-27].
- 1 2 Inter win Supercoppa Italiana 2024. Football Italia, 2024-01-22. [dostęp 2026-01-27].
- ↑ Federico Dimarco signs new Inter Milan contract until 2027. Fabrizio Romano, 2024-09-25. [dostęp 2026-01-27].
- ↑ Federico Dimarco Salary. Capology. [dostęp 2026-01-27].
- 1 2 3 Supercoppa Italiana 2025: Inter batte Juventus. La Gazzetta dello Sport, 2025-01-06. [dostęp 2026-01-27]. (wł.).
- ↑ Torino FC - Inter Mediolan, 26 kwi 2026 - Serie A - Protokół meczowy [online], www.transfermarkt.pl [dostęp 2026-04-26].
- ↑ Dominik Wasilewski, Magia lewej nogi! Dimarco przechodzi do historii Serie A [online], PiłkaNożna.pl, 26 kwietnia 2026 [dostęp 2026-04-26].
- 1 2 3 Federico Dimarco stats and ratings. Sofascore. [dostęp 2026-01-27].
- ↑ Federico Dimarco vinder stor Serie A-hæder [online], Bold, 22 maja 2026 [dostęp 2026-05-22] (duń.).
- ↑ Federico Dimarco. FIGC. [dostęp 2026-01-27]. (wł.).
- 1 2 Euro U-21 2019: Italy roster. US National Soccer Players. [dostęp 2026-01-27].
- ↑ Dimarco makes Italy debut vs North Macedonia. Football Italia, 2022-03-29. [dostęp 2026-01-27].
- ↑ Italy 1-0 England: Dimarco scores winner. ESPN, 2022-09-23. [dostęp 2026-01-27].
- ↑ Italy Euro 2024 squad: Dimarco included. Sky Sports, 2024-06-06. [dostęp 2026-01-27].
- ↑ Italy Team Roster Euro 2024. UEFA.com. [dostęp 2026-01-27].
- ↑ Spain 1-0 Italy: Euro 2024 match report. The Guardian, 2024-06-20. [dostęp 2026-01-27].
- ↑ Switzerland 2-0 Italy: Euro 2024 last 16 report. BBC Sport, 2024-06-29. [dostęp 2026-01-27].
- ↑ Dimarco, protagonista nelle qualificazioni mondiali. Corriere dello Sport. [dostęp 2026-01-27]. (wł.).
- 1 2 Federico Dimarco tactical analysis. OneFootball. [dostęp 2026-01-27].
- ↑ Federico Dimarco crossing analysis. StatsBomb. [dostęp 2026-01-27].
- ↑ Buffon su Dimarco: "Che sinistro!". Tuttosport. [dostęp 2026-01-27]. (wł.).
- ↑ Dimarco, vita privata: moglie Giulia e figli. La Gazzetta dello Sport. [dostęp 2026-01-27]. (wł.).
- ↑ Serie A, annunciati gli MVP: Lautaro miglior attaccante, Yildiz rising star. Manca solo Dimarco... [online], TUTTO mercato WEB [dostęp 2026-05-22] (wł.).
