Chloë Sevigny

Chloë Sevigny
	; Chloë Sevigny (2024)
Imię i nazwisko	Chloë Stevens Sevigny
Data i miejsce urodzenia	18 listopada 1974 ; Darien
Zawód	aktorka
Lata aktywności	od 1995
	Multimedia w Wikimedia Commons
	Cytaty w Wikicytatach

Chloë Stevens Sevigny (ur. 18 listopada 1974 w Darien) – amerykańska aktorka i reżyserka pochodzenia francusko-polskiego (ze strony matki – Janine Malinowski).

Znana z ról w filmach niezależnych o kontrowersyjnej lub eksperymentalnej tematyce, Sevigny zdobyła wiele nominacji i wyróżnień, m.in. do nagrody Oscara i Złotego Globu. Zajmuje się również modą, pisała do brytyjskiego „Elle”, a swoją szafę pokazywała w „Vogue’u”. Projektuje ubrania, pierwszą linię stworzyła dla amerykańskiej marki „Opening Ceremony”. Z biegiem lat jej alternatywne podejście do mody przyniosło Sevigny reputację ikony stylu^[1].

Życiorys

Po ukończeniu szkoły średniej Sevigny znalazła pracę jako modelka i wystąpiła w teledyskach do utworów grup Sonic Youth i The Lemonheads. W 1995 roku zadebiutowała w filmie Dzieciaki i stała się rozpoznawalną gwiazdą kina niezależnego końca lat 90. Zyskała rozgłos dzięki roli Lany Tisdel w dramacie Nie czas na łzy (1999), za którą otrzymała nominację do Oscara w kategorii „Najlepsza aktorka drugoplanowa”^[2].

W latach 2000. wystąpiła w drugoplanowych rolach w licznych filmach niezależnych, takich jak American Psycho (2000), Demonlover (2002); Party Monster i Dogville (2003 roku); oraz Brązowy królik (2004). Jej udział w tym ostatnim filmie wywołał spore kontrowersje ze względu na pornograficzną scenę, w której wykonała niesymulowane fellatio z odtwórcą głównej roli i reżyserem filmu, a zarazem swoim ówczesnym chłopakiem w prawdziwym życiu, Vincentem Gallo^[3]^[4]. W latach 2006–2011 wcielała się w rolę Nicolette Grant w serialu HBO Big Love, za który w 2010 roku zdobyła Złoty Glob dla najlepszej aktorki drugoplanowej. Wystąpiła również w popularnych filmach, takich jak Zodiac Davida Finchera (2007), a także w licznych projektach telewizyjnych, w tym w brytyjskim serialu Hit & Miss (2012), a także w drugoplanowych rolach w Portlandii (2013), dwóch sezonach American Horror Story oraz w serialu Netflixa Bloodline (2015–2017). Za rolę w Monsters: The Lyle and Erik Menendez Story (2024) zdobyła swoją pierwszą nominację do nagrody Primetime Emmy w kategorii „Wybitna aktorka drugoplanowa w serialu limitowanym lub antologicznym”^[5].

Sevigny zadebiutowała jako reżyserka w 2016 roku krótkometrażowym filmem Kitty. Jej trzeci film, krótkometrażowy White Echo, rywalizował o Złotą Palmę dla Filmu Krótkometrażowego na 72. Festiwalu Filmowym w Cannes w 2019 roku^[6].

Filmografia

Opracowano na podstawie^[7]:

Kino

Dzieciaki (Kids, 1995) jako Jennie
Trees Lounge (1996) jako Debbie
Skrawki (Gummo, 1997) jako Dot
Rytmy nocy (The Last Days of Disco, 1998) jako Alice Kinnon
Palmetto (1998) jako Odette
Julien Donkey-Boy (1999) jako Pearl
Mapa świata (A Map of the World, 1999) jako Carole Mackessy
Nie czas na łzy (Boys Don’t Cry, 1999) jako Lana
American Psycho (2000) jako Jean
Demonlover (2002) jako Elise Lipsky
Brązowy królik (The Brown Bunny, 2003) jako Daisy
Pierwsza strona (Shattered Glass, 2003) jako Caitlin
Dogville (2003) jako Liz Henson
Party Monster (2003) jako Gitsie
Melinda i Melinda (Melinda and Melinda, 2004) jako Laurel
Manderlay (2005) jako Philomena
Broken Flowers (2005) jako asystentka Carmen
Trzy igły (3 Needles, 2005) jako Clara
Lying (2006) jako Megan
Zodiak (Zodiac, 2007) jako Melanie
42 One Dream Rush (2009) jako kobieta o czerwonych oczach
Pokój śmierci (The Killing Room, 2009) jako Emily Reilly
Synu, synu, cóżeś ty uczynił? (My Son, My Son, What Have Ye Done?, 2009) jako Ingrid
Barry Munday (

[1]

[2]

[3]

[4]

[5]

[6]

[7]