Arthur Ashe
 | |
| Pełne imię i nazwisko |
Arthur Robert Ashe Jr. |
|---|---|
| Państwo | |
| Data i miejsce urodzenia |
10 lipca 1943 |
| Data i miejsce śmierci |
6 lutego 1993 |
| Wzrost |
185 cm |
| Gra |
praworęczny, jednoręczny bekhend |
| Status profesjonalny |
1966 |
| Zakończenie kariery |
1980 |
| Gra pojedyncza | |
| Wygrane turnieje |
33 |
| Najwyżej w rankingu |
2 (2 maja 1976) |
| Australian Open |
W (1970) |
| Roland Garros |
QF (1970, 1971) |
| Wimbledon |
W (1975) |
| US Open |
W (1968) |
| Gra podwójna | |
| Wygrane turnieje |
18 |
| Najwyżej w rankingu |
15 (30 sierpnia 1977) |
| Australian Open |
W (1977) |
| Roland Garros |
W (1971) |
| Wimbledon |
F (1971) |
| US Open |
F (1968) |
| Odznaczenia | |
 | |
| Strona internetowa | |
Arthur Robert Ashe Jr. (ur. 10 lipca 1943 w Richmond, zm. 6 lutego 1993 w Nowym Jorku) – amerykański tenisista, zwycięzca turniejów wielkoszlemowych, pierwszy Afroamerykanin w reprezentacji w Pucharze Davisa.
Życie prywatne
[edytuj | edytuj kod]W 1977 roku poślubił Jeanne Moutoussamy. Mieli jedną córkę, Camerę.
Ashe chorował na serce; leczenie wymagało transfuzji krwi, co doprowadziło do zakażenia wirusem HIV[1][2]. Tenisista ujawnił chorobę w kwietniu 1992, stając się symbolem walki z AIDS. Zmarł niespełna rok później. Na jego cześć nazwano stadion główny w kompleksie USTA Billie Jean King National Tennis Center we Flushing Meadows–Corona Park w Nowym Jorku, na którym rozgrywane są zawody US Open.
20 czerwca 1993 roku został pośmiertnie odznaczony przez prezydenta Billa Clintona Medalem Wolności[3].
Kariera tenisowa
[edytuj | edytuj kod]Był pierwszym Afroamerykaninem, który wygrał wielkoszlemowe turnieje. W singlu triumfował w 3 imprezach tej rangi, najpierw w 1968 podczas US Open. W finale okazał się lepszym od Toma Okkera. W 1970 został mistrzem Australian Open po finale z Dickiem Crealyem. Ostatni singlowy wielkoszlemowy triumf odniósł w 1975 roku na Wimbledonie pokonując Jimmy’ego Connorsa. Ashe był również uczestnikiem finałów Australian Championships 1966 i 1967, Australian Open 1971 i US Open 1972.
W grze podwójnej zwyciężył w dwóch wielkoszlemowych zawodach, French Open w 1971 i Australian Open 1977. We Francji startował razem z Martym Riessenem, natomiast w Australii z Tonym Roche. Ashe był ponadto finalistą US Open 1968, French Open 1970 i Wimbledonu 1971.
W latach 1963–1978 reprezentował Stany Zjednoczone w Pucharze Davisa, stając się pierwszym Afroamerykaninem w narodowej kadrze[4]. Wygrał to trofeum 4-krotnie, w latach 1963, 1968–1970. W grze pojedynczej zagrał w 32 meczach, odnosząc 27 zwycięstw, z kolei w grze podwójnej zanotował 1 triumf i 1 porażkę.
W rankingu tworzonym przez Harry’ego Hopmana był klasyfikowany w 1968 roku na pozycji lidera wśród singlistów[5]. Najwyżej wg klasyfikacji ATP zajmował 2. miejsce 10 października 1976.
Po zakończeniu kariery został w roku 1985 uhonorowany miejscem w Międzynarodowej Tenisowej Galerii Sławy[6].
Finały w turniejach wielkoszlemowych
[edytuj | edytuj kod]Gra pojedyncza (3–4)
[edytuj | edytuj kod]| Końcowy wynik | Nr | Data | Turniej | Nawierzchnia | Przeciwnik | Wynik finału |
|---|---|---|---|---|---|---|
| Finalista | 1. | 1966 | Australian Championships, Melbourne | Trawiasta |  Roy Emerson |
4:6, 8:6, 2:6, 3:6 |
| Finalista | 2. | 1967 | Australian Championships, Melbourne | Trawiasta | Roy Emerson |
4:6, 1:6, 4:6 |
| Zwycięzca | 1. | 1968 | US Open, Forest Hills | Trawiasta |  Tom Okker |
14:12, 5:7, 6:3, 3:6, 6:3 |
| Zwycięzca | 2. | 1970 |