Abchazowie
Abchazowie, Abchazi[1] (nazwa własna: Apsua) – rdzenna ludność Abchazji. Szacunki dotyczące liczebności tego narodu, który żyje rozsiany w 52 krajach świata, nie są jasne, choć według niektórych źródeł ich liczba może sięgać nawet 600 tysięcy[2]. W samej Abchazji żyje ich ponad 122 tys.[3] Największa populacja Abchazów poza Abchazją występuje w Turcji (ok. 44 tys.). Spora grupa występuje także w Federacji Rosyjskiej (11 tys.), zaś za sprawą emigracji zarobkowej w Europie Zachodniej oraz krajach arabskich, dokąd Abchazowie emigrowali w XIX wieku. Niewielkie ich skupisko znajduje się również w pozostałych częściach Gruzji (ok. 3600)[4], głównie w Adżarii, a także na Ukrainie (ok. 1400)[5]. Abchazowie wyznają przede wszystkim prawosławie i islam sunnicki. Ich mową ojczystą jest język abchaski, należący do rodziny języków kaukaskich.
Historia
[edytuj | edytuj kod]
Przodkowie Abchazów byli rdzennymi mieszkańcami Zachodniego Kaukazu, spokrewnieni z narodami północnokaukaskiej grupy adygejskiej[6]. Ich najbliższymi krewnymi są Adygejczycy, Czerkiesi i Kabardyjczycy[7]. Wspominają o nich, pod nazwą Abeszla, już kroniki asyryjskie, później zaś antyczne kroniki, wyróżniające plemienne związki Abazgów (Adyghe) na północy i Apsilów (Apsilae) na południu. To wśród tych grup etnicznych, zamieszkujących przynajmniej od I wieku n.e. starożytną Kolchidę, naukowcy widzą przodków Abchazów[8.1].
Uważa się, iż proces konsolidacji plemion abchaskich w jedną narodowość rozpoczął się w VII wieku, kiedy do władzy doszła lokalna dynastia Anosydów, zwanych także Leonidami. W 780 roku, wywodzący się z niej władca abchaski, Leon II zjednoczył ziemie dzisiejszej zachodniej Gruzji i Abchazji w jedno silne państwo noszące nazwę