een

Niet te verwarren met: één, Een

Nederlands

erfwoord, via Middelnederlands een van Oudnederlands ēn ^[1]^[2]
- [A] als lidwoord voor het eerst aangetroffen in het jaar 1100 ^[3]
- [B] als telwoord voor het eerst aangetroffen in het jaar 901 ^[3]

[A] een

onbepaald lidwoord dat in het Nederlands wordt gebruikt voor een onbepaald zelfstandig naamwoord in het enkelvoud.
- Is dat een merel of een kauwtje?
▸ De gemeente Den Haag is tevreden. Wethouder Robert Barker (Partij voor de Dieren) noemt de uitspraak een duurzame mijlpaal. "Deze uitspraak laat zien dat gemeenten niet machteloos zijn, maar wel degelijk instrumenten hebben om de klimaatcrisis aan te pakken."^[4]
ook voor meervouden in uitroepende zinnen die verbazing over een aantal uitdrukken
- En een mensen dat er kwamen kijken!

eenzelfde
Vroeger volgden lidwoorden de naamvallen waarmee het bijbehorende zelfstandig naamwoord werd verbogen; deze verbogen vormen komen soms terug in afgeleide woorden en versteende uitdrukkingen. Streektalen kennen of kenden soms andere vormen. Het verdwijnen van deze vormen is geleidelijk gegaan en niet voor alle vormen in hetzelfde tempo. Het stelselmatig toepassen ervan lijkt bovendien altijd meer iets uit zeer verzorgde schrijftaal te zijn geweest. De vormen zijn hier in de huidige spelling vermeld, maar de schrijfwijze eene, eener en eenen waren vroeger gangbaar.

naamval	mannelijk	vrouwelijk	onzijdig
1e: nominatief	een oude gast	ene oude jurk	een oud paard
2e: genitief	eens ouden gasts	ener oude jurk	eens ouden paards
3e: datief	enen ouden gaste	ener oude jurk	enen oud paarde
4e: accusatief	enen ouden gast	ene oude jurk	een oud paard

samenkoppelingen met "een" lw


0	0	0	1

een,
op een abacus