UNĂ
(dhan., kallĂ«z. MUA, tr. e shkurt. MĂ; rrjedh. MEJE) vetor.
- 1. PĂ«rdoret nga ai qĂ« flet a qĂ« shkruan pĂ«r veten. UnĂ« vetĂ« pikĂ«risht unĂ«. UnĂ« dhe ti. As ti as unĂ«. UnĂ« fola. UnĂ« e njoftova. VetĂ«m unĂ« isha. Do tĂ« shkoj edhe unĂ«. E di unĂ«. E presin nga unĂ«. MĂ« vjen keq. MĂ« lajmĂ«ruan. S'mĂ« takon mua. S'mĂ« kujtohet. Ă'ke me mua? S'Ă«shtĂ« as pĂ«r mua as pĂ«r ty. KĂ«tĂ« e ka prej meje.
- 2. si em. m. UNI. Tërësia e tipareve që përbëjnë thelbin e njeriut si individ i caktuar dhe për të cilat ai është i vetëdijshëm, qenia e vet, vetvetja në botën që e rrethon njeriun; let., art. veçoritë e botës së krijuesit, të shprehura në vepër; filoz. subjekti; keq. tërësia e vetive të një njeriu, të cilat ai përpiqet t'i vërë në dukje në çdo kohë e me çdo kusht, vetja; bota e ngushtë e dëshirave dhe e interesave vetjake të një njeriu, të cilën ai kërkon ta vërë mbi çdo gjë tjetër, mbi interesin e përgjithshëm. Uni poetik (lirik). Fryma e unit. Ngre krye (nxjerr kokë) uni. Shpreh unin e vet. Flet uni. Vë (nxjerr) përpara unin. E bren (e pengon) uni. S'e lë uni. E mposhti (e mundi) unin.