Edukira joan

I vitelloni

Wikipedia, Entziklopedia askea
I vitelloni
Jatorria
Argitaratze-data1953
IzenburuaI vitelloni
Jatorrizko hizkuntzaitaliera
Jatorrizko herrialdeaFrantzia eta Italia
Banatze bideaeskatu ahalako bideo
Ezaugarriak
Genero artistikoacoming-of-age film (en) Itzuli, film komikoa eta film dramatikoa
Iraupena100 minutu
Koloreazuri-beltzekoa
Grabazio lekua(k)Erroma, Florentzia, Viterbo eta Lido di Ostia (en) Itzuli
Zuzendaritza eta gidoia
Zuzendaria(k)Federico Fellini
Gidoigilea(k)Federico Fellini
Ennio Flaiano
Tullio Pinelli


Antzezlea(k)
Ekoizpena
EkoizleaLorenzo Pegoraro
EdizioaRolando Benedetti (en) Itzuli
Ekoizpen-diseinatzaileaMario Chiari
Bestelako lanak
MusikagileaNino Rota
Argazki-zuzendariaOtello Martelli
Fikzioa
Kontakizunaren tokiaItalia
Argumentu nagusiaidleness (en) Itzuli, erantzukizuna eta maturity (en) Itzuli
Historia
Nominazioak

IMDB: tt0046521 Filmaffinity: 282809 Allocine: 2307 Rottentomatoes: m/i_vitelloni Allmovie: v24147 TCM: 94882 Metacritic: movie/i-vitelloni-re-release TV.com: movies/i-vitelloni Netlix: 60011525Edit the value on Wikidata

I vitelloni (euskaraz: «inutilak») Federico Fellini italiar zinema zuzendariaren komedia dramatikoa da.[1]

Oharra: Atal honek istorio osoa edo amaiera argitzen du.

Udaren amaiera Rimini bainuetxean, Adriatikoko kostaldean: euri zaparrada batek «Miss Sirena 1953»-ren aukeraketa eteten du, eta Sandra gazte ederra zorabiatu egiten da. Horrela ematen zaie haurdunaldiaren berri familiari eta Fausto mutil-lagunari. Moraldo gazteak (Sandraren anaia eta Faustoren laguna) eta Faustoren aitak berak biziki aholkatzen diote Faustori laster Sandrarekin ezkontzeko.

Ezkondu eta bikote gaztea eztei-bidaian itzuli ondoren, bainuetxe hotz eta hutsean eta hondartza haizatu eta hondatuetan, Faustoren eta bere taldearen izaerak agerian agertzen dira. Moraldo izan ezik, 25 urte inguruko «vitellone» (euskaraz: «inutilak») dira, heldugabeak, egun guztia alferkerian ematen direnak, gogaituta noraezean, familiak parasitatzen, lana saihesten eta erantzukizunak hartzea saihesten dutenak. «Vitellone» hitza Pescaran erabiltzen dute gazte alferrontzi bati erreferentzia egiteko, eta Ennio Flaiano gidoilaria bertakoa da.

Baina «vitellone» bakoitzak bere gabeziak ditu:

  • Fausto zuzendu ezineko emakumezalea da: gazte ezkondua eta umeduna izan arren, gonak korritzen jarraitzen du, batzuetan emazte gaztearen begien aurrean. Aitak bere lagun baten dendan lan bat lortzen uzten dionean (erruki-gaiak saltzen ditu), hondartza-tenorio hori nagusiaren emazteari hurbiletik jazartzera ausartzen da, eta senarrak haserre botatzen du.
  • Alberto lotsatia da kalean, baina etxera ama alarguna seinalatu eta arreba zelatatzen du. Inauterietan, herabetasuna galtzen du, mozkortu egiten da eta, maskara baten azpian, balaztarik gabe dantzatzen du.
  • Ricardo tonto bat da, abeslari ona, parrandan beti prest besteei segitzeko.
  • Leopoldo itzal gutxiko idazlea da. Aktore oso heldu bat hiriko antzokira etortzen denean, bere antzezlanetako bat erakusten saiatzen da. Baina gazteak ihes egiten du ohartzen denean zahar libidinosoak interes handiagoa duela berarekiko bere obrarekiko baino...

Egun batean, Fausto, beste behin ere, etxera itzultzen da goizaldean, eta konturatzen da Sandra umetxoarekin batera desagertu dela. Izututa, alde guztietatik bilatzen ditu lagunekin, aitaren etxean aurkitu arte. Faustoren aitak, semearen ganoragabekeriaz nazkaturik, ukabilkadaka eta gerriko-kolpeka egurtzen du.

Baina Moraldo, etorkizunik gabeko lagun horiekin esparru antzu horretan ahultzeaz nekatuta, Erromarako trenean igotzen da bat-batean: lan bila eta bizitza hobe baten bila doa. Eta trena joaten da; «vitelloni», berriz, erdipurdikoak, beren oheetan geratzen dira.

Erreferentziak

[aldatu | aldatu iturburu kodea]
  1. ↑ (Ingelesez) La dolce vita: The Art Film Spectacular. Cambridge University Press 2002-01-17, 65–92 or..

Kanpo estekak

[aldatu | aldatu iturburu kodea]
Zinema Artikulu hau zinemari buruzko zirriborroa da. Wikipedia lagun dezakezu edukia osatuz.